Program Wychowawczo-Profilaktyczny
Przedszkola Miejskiego nr 7
w Kołobrzegu

Rok szkolny 2017/2018

 

SPIS TREŚCI 

Preambuła. 3

Misja i wizja przedszkola. 8

Model absolwenta. 10

Część: Budowanie pewności siebie i kształtowanie zaradności życiowej 12

Przepisy prawne. 12

Wprowadzenie. 13

Program Wychowawczo-Profilaktyczny. 14

Część: Budowanie świadomości i przynależności narodowej 25

Przepisy prawne. 26

Wprowadzenie. Błąd! Nie zdefiniowano zakładki.27

Program Wychowawczo-Profilaktyczny. 28

Część: Wychowanie do wartości 36

Przepisy prawne. 36

Wprowadzenie. 37

Program Wychowawczo-Profilaktyczny. 40

Część: Społeczność przedszkolna – bezpieczeństwo w społeczności przedszkolnej  i trudności w nawiązywaniu kontaktów rówieśniczych. 45

Społeczność przedszkolna. 45

Przepisy prawne. 47

Wprowadzenie. 48

Program wychowawczo-profilaktyczny. 53

Bezpieczeństwo w społeczności przedszkolnej 53

Prawidłowe relacje rówieśnicze – trudności w nawiązywaniu kontaktów rówieśniczych. 61

Program Wychowawczo-Profilaktyczny. 61

 

 

 

Preambuła 

Okres przedszkolny to dla młodego człowieka istotny czas, podczas którego kształtuje się jego poczucie tożsamości oraz osobowości. Zmiany zachodzą na drodze zdobywania nowego doświadczenia, uzyskiwania umiejętności i wiedzy., Przed wychowankami stoją również zadania związane z socjalizacją, czyli nawiązywanie relacji interpersonalnych ze swoim otoczeniem, umiejętności wyznaczania własnych i respektowania granic innych ludzi oraz zdolności zaspokajania potrzeb bezpieczeństwa i akceptacji. Jest to czas, kiedy duży rolę w harmonijnym rozwoju  dziecka odgrywa środowisko rodzinne i przedszkolne.  Zatem głównym celem wychowania przedszkolnego jest wszechstronny rozwój dziecka, wspomaganie dziecka w rozwoju zgodnie z jego potencjałem
i możliwościami. Ponad to do zadań przedszkola należą:

  • monitorowanie, stymulowanie rozwoju psychicznego, emocjonalnego, społecznego, umysłowego, duchowego,
  • kształcenie uniwersalnych umiejętności odpowiednio do możliwości rozwojowych dziecka,
  • udział w promowaniu opieki zdrowotnej, rozpoznawanie sytuacji zagrażających zdrowiu
    i bezpieczeństwu, kształtowanie zachowań prozdrowotnych, doskonalenie nawyków higieniczno – kulturalnych i sprawności samoobsługowych,
  • wyrabianie umiejętności radzenia sobie w trudnych sytuacjach, nabywanie umiejętności dokonywania przez dziecko wyborów i zdawania sobie sprawy z ich konsekwencji,
  • wzmacnianie więzi uczuciowej z rodziną i środowiskiem, w którym dziecko wzrasta,
  • rozwijanie umiejętności zgodnego współżycia i współdziałania z rówieśnikami i najbliższym środowiskiem oraz umiejętności polubownego rozwiązywania spraw konfliktowych
    i dochodzenia do kompromisu,
  • wyrabianie umiejętności reagowania na umowne sygnały, dotyczące różnych sposobów zachowania,
  • spontaniczne i zorganizowane wychowanie dziecka realizowane przy współpracy
    z rówieśnikami i dorosłymi,
  • kształtowanie umiejętności nazywania różnych stanów emocjonalnych,
  • pomoc dzieciom w stworzeniu poprzez nie pozytywnego obrazu samego siebie (w tym szacunku dla siebie i innych) oraz w zrozumieniu, szanowaniu tych, którzy różnią się rasą, kulturą i sytuacją ekonomiczną.

Opracowany Program Wychowawczo-Profilaktyczny jest zbiorem działań, które mają za zadanie wspomagać i kształtować prawidłowy rozwój dzieci w wieku przedszkolnym. Ich celem jest zapobieganie pojawieniu się i rozwojowi danego niekorzystnego zjawiska w konkretnej sytuacji i grupie społecznej, jak też promowanie alternatywnych, pozytywnych zjawisk, form spędzania czasu w stosunku do tych, które usiłuje się wyeliminować.

W społeczności przedszkolnej należy wyróżnić wiele symptomów, które mogą wskazywać na istnienie problemów. Do najpoważniejszych, ale zarazem najłatwiej zauważalnych wskaźników występujących wśród dzieci należą:

  • występowanie agresji słownej i fizycznej,
  • kłopoty w samodyscyplinie i czynnościach samoobsługowych,
  • powiększająca się liczba dzieci z deficytami rozwojowymi, trudnościami dydaktycznymi,
  • powiększająca się liczba dzieci z problemami rodzinnymi (tj. alkoholizm, zażywanie niedozwolonych substancji, hazard, bezrobocie, bieda) bądź tych, którzy funkcjonują
    w rodzinach zaburzony (tj. rodziny niepełne, rodziny rozbite, rodziny wielodzietne, eurosieroctwo, sieroctwo, trudności w pełnieniu funkcji opiekuńczo-wychowawczej, przemoc w rodzinie)

Zadaniem przedszkola jest prowadzenie ciągłej ewaluacji wskazanych zjawisk poprzez gromadzenie i przetrzymywanie dokumentacji badawczej, wywiadów wychowawczych oraz informacji na temat warunków społecznych i materialnych danej rodziny.

Proponowany przez nas Program Wychowawczo-Profilaktyczny składa się z 4 części, a każda z nich ma na celu zapobieganie pojawianiu się bądź ograniczenie występowania czynników ryzyka. Wychodzimy z założenia, że silna więź emocjonalna dziecka z przedszkolem a także nawiązanie współpracy i trwałej relacji pomiędzy pracownikami przedszkola, a opiekunami wychowanków, jest w stanie w znacznej mierze przeciwstawić się podobnym zagrożeniom. Wspólne działanie na polu rodzinnym i przedszkolnym może przynieść zamierzony efekt w momencie, gdy ustalono wspólne cele, a obie strony dialogu traktują się po partnersku.

Celem prowadzonych działań wychowawczo-profilaktycznych jest dostarczenie narzędzi, które wzmocnią poczynania przedszkola, a w konsekwencji doprowadzą do osiągnięcia sukcesu na wybranym polu. Z tego powodu przedstawione działania zgodne są ze standardami kompetencji w procesie kształcenia w zakresie zdrowia publicznego, które zostały określone w 1999 roku przez Międzynarodową Organizację Zdrowia (WHO). Zapis informuje, że jednym z celów działalności jest praca ze społecznością i dla społeczności. W przypadku społeczności przedszkolnej należy do niej zaliczyć wszystkie jednostki, które mają swój wkład w procesie edukacyjnym tj. wychowankowie, nauczyciele, wychowawcy, dyrekcja przedszkola, pozostali pracownicy przedszkolni, rodzice, opiekunowie dzieci oraz organizacje lokalne. Wszystkie wymienione jednostki stanowią niezastąpione ogniwo w procesie edukacyjnym i z tego powodu zostały wcielone w działania prewencyjne proponowane w przedszkolu.

Rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej z dnia 14 lutego 2017 r. w sprawie podstawy programowej wychowania przedszkolnego oraz podstawy programowej kształcenia ogólnego dla szkoły podstawowej, w tym dla uczniów z niepełnosprawnością intelektualną w stopniu umiarkowanym lub znacznym, kształcenia ogólnego dla branżowej szkoły I stopnia, kształcenia ogólnego dla szkoły specjalnej przysposabiającej do pracy oraz kształcenia ogólnego dla szkoły policealnej (Dz.U. 2017 poz. 356) reguluje działania wychowawczo-profilaktyczne jakie powinny zostać spełnione przez każdą placówkę przedszkolną. Proponowane przez nas rozwiązania odwołują się do opisanej tam podstawy programowej oraz celów wychowawczych.

Istotne wymagania nałożone na przedszkole a wynikające z w/w Rozporządzenia:

  • Informują, że każdemu wychowankowi powinno proponować się zindywidualizowane wspomaganie rozwoju, czyli taki który jest dostosowany do jego potrzeb i możliwości. Niezależnie czego dotyczą trudności, z którymi spotyka się wychowanek, zajęcia powinny zostać dostosowane specjalnie do jego zdolności psychofizycznych oraz tempa uczenia się.
  • W nowej podstawie programowej edukacja zdrowotna odgrywa znaczącą rolę. Kształtowanie postaw prozdrowotnych dzieci, dbanie o zdrowie i bezpieczeństwo swoje i innych osób, budowanie prawidłowych nawyków żywieniowych oraz postaw do aktywności fizycznej powinno stać się częścią profilaktyki.
  • Nowa podstawa programowa kładzie duży nacisk na rozwijanie postaw obywatelskich, patriotycznych i społecznych u dzieci w wieku przedszkolnym. Celem placówek przedszkolnych jest rozbudzanie i/lub wzmacnianie tożsamości narodowej poprzez przybliżanie historii, tradycji lokalnych i narodowych oraz zachęcanie do aktywnego uczestnictwa w codziennym życiu społeczności lokalnej i środowisku przedszkolnym.

Wszystkie proponowane przez nas działania, poza oczywistą promowaną tam tematyką, mają również na celu ułatwienie dzieciom nabywania umiejętności życia w społeczeństwie, dążą do socjalizacji jednostki. W związku z tym ich celem jest usprawnienie komunikacji, współpracy w grupie przedszkolnej.

Ponadto cele edukacyjne opisane w nowej podstawie programowej zakładają, że w przedszkolu będzie kładło się duży nacisk na integralny rozwój biologiczny, poznawczy, emocjonalny, społeczny oraz moralny wychowanków. Dzięki odkrywaniu przez dziecko własnych możliwości oraz gromadzenie własnych doświadczeń następuje proces jego wychowania. Młody człowiek podejmując się działania zawsze może liczyć na wsparcie swojego nauczyciela. Nauka będzie prowadzona poprzez wykonywanie prostych czynności, ciągłą praktykę oraz podejmowanie intelektualnych wyzwań. W efekcie takiego wsparcia oraz zaspakajania swoich naturalnych potrzeb rozwojowych dziecko osiąga dojrzałość do podejmowania nauki na następujących po sobie etapach edukacyjnych.

Proponowane przez nas działania mają charakter wychowawczy i profilaktyczny.

Działalność wychowawcza – ma na celu kształtowanie osobowości młodego człowieka, jego postaw, zachowań oraz cech niezbędnych w życiu społecznym. Naszym celem jest przygotowanie dziecka do samodzielnego, poprawnego nawiązywania stosunków międzyludzkich, kształtowania długoterminowych relacji z innymi ludźmi, zachowania etycznego, moralnego i akceptowanego przez społeczność, w której żyje. Ważna jest świadomość oraz istnienie głębokich, skłaniających do refleksji wartości młodego człowieka.

Działalność wychowawcza polega na prowadzeniu działań z zakresu promocji zdrowia oraz wspomaganiu wychowanka w jego rozwoju ukierunkowanym na osiągnięcie pełnej dojrzałości w sferze:

  1. fizycznej – ukierunkowanej na zdobycie przez wychowanka wiedzy i umiejętności, pozwalających na prowadzenie zdrowego stylu życia i podejmowania zachowań prozdrowotnych;
  2. psychicznej – ukierunkowanej na zbudowanie równowagi i harmonii psychicznej, ukształtowanie postaw sprzyjających wzmacnianiu zdrowia własnego i innych ludzi, kształtowanie środowiska sprzyjającego rozwojowi zdrowia, osiągnięcie właściwego stosunku do świata, poczucia siły, chęci do życia i witalności;
  3. społecznej – ukierunkowanej na kształtowanie postawy otwartości w życiu społecznym, opartej na umiejętności samodzielnej analizy wzorów i norm społecznych oraz ćwiczeniu umiejętności wypełniania ról społecznych;
  4. aksjologicznej – ukierunkowanej na zdobycie konstruktywnego i stabilnego systemu wartości, w tym docenienie znaczenia zdrowia oraz poczucia sensu istnienia.

Działalność profilaktyczna – celem profilaktyki jest podjęcie szybkich i skutecznych działań przywracających zdrowie, ma ona również na celu hamowanie postępu i niwelowanie pojawiających się powikłań już istniejącej choroby. Działania profilaktyczne pozwalają stworzyć odpowiedni wzór zachowań społecznych, które przyczyniają się do obniżenia prawdopodobieństwa pojawienia się danego zjawiska. Naszym zadaniem jest dostarczanie silnych pozytywnych wzorców i przeżyć, wspieranie rozwoju dzieci rozwijanie posiadanych przez nich zdolności.

Działania przedszkola powinny obejmować dwa poziomy profilaktyki:

  1. profilaktyka uniwersalna – pierwszy poziom – skierowana do wszystkich wychowanków i nauczycieli. Jej celem jest budowanie zdrowych i trwałych relacji w obrębie przedszkolnej społeczności, m.in. poprzez szkolenie nauczycieli i innych pracowników w zakresie pedagogiczno-wychowawczym, ustalenie określonych zasad postępowania, niezgodę na przemoc, dbanie o dobre relacje, wzmacnianie odporności podopiecznych i podnoszenie ich samooceny czy wyraźne wskazanie osoby, do której można udać się po pomoc;
  2. profilaktyka selektywna – drugi poziom – działania skupione są na osobach z grupy zwiększonego ryzyka (np. dzieci z problemami zdrowotnymi, ekonomicznymi, rodzinnymi, z trudnościami w nauce). Zadaniem przedszkola i pracowników jest określenie potrzeb i trudności wychowanków z grupy ryzyka oraz wsparciu ich w przezwyciężeniu trudności. Ważnym czynnikiem jest włączenie rodziców /opiekunów dzieci do pracy oraz wspólne rozwiązywanie napotykanych trudności.

 

 

Misja i wizja przedszkola

 

MISJA PRZEDSZKOLA

„ Pomóż mi zrobić to samemu”

 

NASZE PRZEDSZKOLE NASZE DZIECI
·         nowoczesne ·         nowoczesne
·         uczy aktywności ·         aktywne
·         uczy samodzielności ·         samodzielne
·         współpracuje ze środowiskiem ·         ciekawe otaczającego świata
·         otwarte, przyjazne, bezpieczne ·         otwarte, przyjazne
·         integrujące, demokratyczne ·         tolerancyjne, zintegrowane
·         bawi dzieci ·         mające czas na zabawę
·         przygotowuje do podjęcia nauki ·         dobrze przygotowane do podjęcia nauki w szkole

 

 

WIZJA PRZEDSZKOLA

” Nie musimy robić rzeczy wielkich – wystarczą rzeczy małe czynione z wielka miłością”

„Źle zbudowany dom można rozebrać i zbudować od nowa, ale źle wychowanego człowieka nie da się wychować drugi raz”

 

/J. Wł. Dowiel/

 

PRZEDSZKOLE

  • Silnie związane ze środowiskiem
  • Nowocześnie administrowane
  • Poszukujące nowych form i metod pracy
  • Bardzo dobrze wyposażone
  • Funkcjonalnie urządzone
  • Cieszące się uznaniem w środowisku

 

 

KADRA PEDAGOGICZNA

  • Tworząca precyzyjny system praw i obowiązków
  • Wykwalifikowana
  • Otwarta na pomysły dzieci
  • Wykorzystująca w pracy programy innowacyjne
  • Inicjująca różne formy współpracy z rodzicami i środowiskiem
  • Prowadząca obserwacje pedagogiczne, które wykorzystywane są do indywidualnego doboru metod wychowawczych i dydaktycznych, dzięki czemu dzieci rozwijają się w indywidualnym tempie, zgodnie z własnym potencjałem

 

 

RODZICE

 

  • Otwarci na propozycje nauczycieli
  • Zaangażowani w życie przedszkola
  • Życzliwi
  • Uzyskujący pomoc specjalistów
  • Otrzymujący obiektywną ocenę postępów i niepowodzeń dziecka
  • Dzielący się swoimi spostrzeżeniami o pracy przedszkola, bezpośrednio rozmawiający z nauczycielem, dyrektorem o trudnych sprawach wychowawczych
  • Czynnie wspierający przedszkole w jego działaniach: (pomagają w realizacji podejmowanych prac modernizacyjnych, chętnie współpracują z nauczycielami, oferują wszechstronna pomoc)
  • Są partnerami w tworzeniu klimatu, działalności dydaktycznej i zarządzaniu placówką

 

 

 

DZIECI

 

  • Ciekawe świata
  • Ufne wobec nauczycieli
  • Radosne
  • Aktywne
  • Dostrzegające swoje mocne strony i czułe na potrzeby innych ludzi
  • Uczestniczące w życiu przedszkola
  • Twórcze w działalności zabawowej i edukacyjnej
  • Osiągające gotowość szkolną na wysokim poziomie

 

 

Model absolwenta

Dziecko kończące przedszkole Miejskie nr 7 w Kołobrzegu i rozpoczynające naukę w szkole podstawowej potrafi dobrze funkcjonować w roli ucznia:

 DZIECKO WYKAZUJE: 

  • motywację do uczenia się i wysiłku intelektualnego
  • zainteresowanie treściami nauczania, chęć poznawania czegoś nowego
  • umiejętność przyswajania nowych pojęć, logicznego myślenia
  • korzystania z posiadanych wiadomości i uważnego słuchania
  • umiejętność koncentracji, pracy przez dłuższy czas, wytrwałość
  • umiejętność radzenia sobie z trudnościami (nie zniechęca się, gdy mu coś się nie uda, podejmuje próby radzenia sobie z zadaniami)
  • umiejętność współpracy w grupie (podporządkowuje się poleceniom, normom, umie współdziałać z innymi)
  • tolerancję wobec innych, odmiennych postaw, przekonań
  • samodzielność
  • odporność na stres (sytuacje problemowe, konflikty z kolegami )

 

DZIECKO POSIADA: 

  • zdolność do obdarzania innych dorosłych uwagą i porozumiewania się w zrozumiały dla nich sposób
  • wyobrażenie o obowiązkach wynikających z roli ucznia
  • podstawową wiedzę o świecie

 

DZIECKO UMIE

  • cieszyć się z własnych osiągnięć i odczuwać satysfakcję, gdy samodzielnie wykona zadanie

 

DZIECKO ROZUMIE, ZNA:

  • prawa dziecka i respektuje prawa innych ludzi
  • zasady bezpieczeństwa, zabawy, higieny, dbałości o zdrowie i sprawność fizyczną
  • zasady kultury, współżycia, postępowania
  • kulturę i dziedzictwo własnego regionu, symbole narodowe
  • potrzebę szanowania przyrody i środowiska (prezentujeØ postawę proekologiczną)
  • przestrzega ww. praw i zasad

 

 DZIECKO NIE OBAWIA SIĘ:

  • występować publicznie
  • reprezentować grupę, przedszkole
  • chwalić się swoimi pomysłami, osiągnięciami artystycznymi
  • sportowymi sukcesami wykazywać inicjatywę w działania
  • wyrażania swoich uczuć

 

 

 

Część: Budowanie pewności siebie i kształtowanie zaradności życiowej  

Przepisy prawne

 

  1. Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu 25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r. (Dz.U. 1997 nr 78 poz. 483);
  2. Ustawa z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r. poz. 1943 z późń. zm.);
  3. Ustawa z dnia 14 grudnia 2016 r. prawo oświatowe (Dz. U. z 2017 r. poz. 59; 949);
  4. Rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej z dnia 14 lutego 2017 r. w sprawie podstawy programowej wychowania przedszkolnego oraz podstawy programowej kształcenia ogólnego dla szkoły podstawowej, w tym dla uczniów z niepełnosprawnością intelektualną w stopniu umiarkowanym lub znacznym, kształcenia ogólnego dla branżowej szkoły I stopnia, kształcenia ogólnego dla szkoły specjalnej przysposabiającej do pracy oraz kształcenia ogólnego dla szkoły policealnej (Dz.U. 2017 poz. 356);
  5. Rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej z dnia 9 sierpnia 2017 r. w sprawie warunków i trybu udzielania zezwoleń na indywidualny program lub tok nauki oraz organizacji indywidualnego programu lub toku nauki (Dz.U. 2017 poz. 1569);
  6. Rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej z dnia 18 sierpnia 2017 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie organizacji oraz sposobu przeprowadzania konkursów, turniejów i olimpiad (Dz.U. 2017 1580);
  7. Konwencja o prawach dziecka, przyjęta przez Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych dnia 20 listopada 1989 r.(Dz.U. 1991 nr 120 poz. 526).

 

 

Stan prawny z dnia 1.09.2017 r.

 

Wprowadzenie

Przedszkole prowadzi szereg działań, mających na celu tworzenie warunków dających możliwość rozwoju indywidualnych zainteresowań, talentów i uzdolnień każdego dziecka. Stworzenie jednolitego i spójnego systemu wychowawczo – opiekuńczego. Zapewnienie zestawu programów gwarantujących rozwój edukacyjny dzieci i organizowanie procesu kształcenia zapewniającego rozwój każdego dziecka na miarę jego możliwości. Budowanie systemu wartości, w tym wychowywanie dzieci tak, żeby lepiej orientowały się co jest dobre, a co złe. Dążenie do osiągania jak najlepszych efektów pracy.

Każde z prowadzonych przez nas działań ma za zadanie rozbudzić ciekawość dzieci oraz przeciwdziałać bierności społecznej. Dlatego też skupiamy się na motywowaniu wychowanków do nauki oraz staramy się tworzyć im środowisko umożliwiające osiąganie sukcesów w różnych dziedzinach. Dzięki temu dzieci, które posiadają trudności w nauce na jakimś polu, będą mogły odszukiwać oraz pielęgnować umiejętności i predyspozycje, które posiadają w różnych dziedzinach. W tym celu skuteczne będzie prowadzenie różnorodnych działań wspierających w ich rozwoju .

Kładziemy również duży nacisk na rozwijanie umiejętności społecznych i inteligencji emocjonalnej. Okazuje się bowiem, że dynamicznie zmieniający się świat, a co za tym idzie warunki życia, sprzyjają wzrostowi ilości osób, które nie radzą sobie z gniewem, złością, żalem czy innymi trudnymi stanami emocjonalnymi, które dotykają ich samych lub innych osób z ich otoczenia. Taka niezdolność do radzenia sobie z emocjonalnymi stanami dotyka zarówno osób dorosłych jak i dzieci, niezależnie od ich poziomu inteligencji intelektualnej. Faktem jest, że w prawidłowym, konstruktywnym radzeniu sobie z emocjami pomaga posiadanie inteligencji emocjonalnej, którą wszyscy mają w mniejszym bądź większym stopniu wykształconą. Rozwój IE zaczyna się już w środowisku domowym, a kontynuowany jest również w środowisku szkolnym. To właśnie ten okres tworzy nawyki emocjonalne, którymi większość ludzi będzie posługiwała się już do końca życia. Jeśli w rodzinie dziecka te umiejętności nie zostały przekazane, bądź zrobiono w to w sposób niewłaściwy (np. rodzina dziecka jest rodziną destruktywną, posiadającą wiele problemów również natury emocjonalnej, w której kwestia samopoczucia jest sprawą drugorzędną bądź w ogóle nieistotną), to większa odpowiedzialność spoczywa na pracownikach szkoły. Oznacza to, że szkoła nie jest obecnie odpowiedzialna jedynie za przekazywanie wiedzy, ale również za uczenie umiejętności dzięki, którym następuje rozwój inteligencji emocjonalnej. Osoby, które nie potrafią poradzić sobie ze sferą emocjonalną mogą przejawiać mniejsze bądź większe problemy w skupieniu się na nauce czy pracy.  Wykazują również mniej motywacji i wytrwałości w dążeniu do wyznaczonego celu, łatwiej poddają się przykrym emocjom i nie wiedzą w jaki sposób sobie z nimi radzić, nie umieją panować nad swoimi popędami i zdecydowanie częściej znajdują się w grupie osób podejmujących się zachowań ryzykownych bądź destruktywnych.

Poniższy Program Wychowawczo-Profilaktyczny przedstawia działania, które pomogą budować samoświadomość wychowanków oraz zadbają, aby ich działania były zgodne z ich predyspozycjami i zainteresowaniami. Dzięki odkryciu swoich umiejętności i skłonności wychowankowie będą bardziej zorientowani na wyznaczony przez siebie cel i pewniej ku niemu zmierzali.

 

 

Program Wychowawczo-Profilaktyczny

Prezentowana część Programu Wychowawczo-Profilaktycznego pt.: „Budowanie pewności siebie i kształtowanie zaradności życiowej” ma na celu:

  1. Budowanie świadomości samego siebie i realnych aspiracji życiowych:
    • kształtowanie umiejętności radzenia sobie w sytuacjach trudnych,
    • rozumienie znaczenia i roli ubioru (odpowiedniego do okazji i miejsca),
    • poszerzanie horyzontów, uświadamianie mnogości ścieżek życiowych,
    • poszerzanie oferty zajęć rozwijających zainteresowania.
  2. Budowanie pewności siebie:
    • uświadamianie zagadnienia pewności siebie,
    • techniki budowania pewności siebie,
    • odkrywanie własnej osobowości,
    • rozwijanie zainteresowań,
    • odnajdywanie swoich mocnych stron.
  3. budowanie zaradności życiowej:
    • organizacja warsztatów,
    • angażowanie wychowanków w organizację wydarzeń, imprez etc.
    • organizacja wyjazdów, wycieczek.

 

Cele szczegółowe:

  • tworzenie pozytywnej i bezpiecznej atmosfery w grupie i w przedszkolu,
  • uczenie asertywności,
  • zaznajamianie z pojęciem tolerancji,
  • uczenie podejmowania właściwych decyzji,
  • uczenie sposobów radzenia sobie z sytuacjami trudnymi, stresowymi,
  • wskazywanie pozytywnych wzorców zachowań,
  • wzmacnianie poczucia własnej wartości,
  • poznawanie swoich predyspozycji oraz ich rozwijanie.

 

Zadanie Sposób realizacji Odpowiedzialny Termin oraz częstotliwość Odbiorca
1.       Zajęcia integracyjne. – ćwiczenia indywidualne i grupowe,

– ćwiczenia integrujące grupy 

   przedszkolne,

– ćwiczenia aktywizujące.

 

wychowawcy grup cały rok

 

dzieci
 

Przykłady:

·         zajęcia integracyjne grup młodszych na początku roku szkolnego (w zależności od zaistniałej potrzeby zajęcia można przeprowadzać również dla dzieci z grup starszych np. duża liczba nowych dzieci– wychowankowie przedstawiają się, szukają podobieństw ze swoimi kolegami i koleżankami,
a następnie z resztą grup, biorą udział w zajęciach budujących umiejętność komunikacji, nawiązywania współpracy, wzajemnego zaufania, wspólnego rozwiązywania problemów i radzenia sobie w sytuacjach trudnych. Zajęcia mają na celu zwiększenie otwartości i akceptacji dzieci do samych siebie oraz tolerancji względem odmienności swoich rówieśników;

·         uczenie współodpowiedzialności za swoich kolegów i koleżanki z grupy i z przedszkola, wzmacnianie poczucia solidarności – nauczyciele respektują ustanowione w przedszkolu zasady i konsekwentnie wyciągają konsekwencje w sytuacji, gdy nie są one przestrzegane. Nauczyciele nie pochwalają typowego „donosicielstwa”, jednak nie bagatelizują zgłaszanych sytuacji. Podczas zajęć dzieci tworzą własne grupowe  zasady, według których chcą pracować (reguły muszą zostać zaakceptowane przez każde dziecko z osobna oraz nauczyciela, można negocjować poszczególne punkty regulaminu) tj. podczas zajęć nie używamy nie przerywamy innym mówiącym, szanujemy cudzą prywatność, mamy prawo wyjść do toalety kiedy zaistnieje taka konieczność, nie podnosimy głosu, itp. Ważne, aby zasady były tworzone wspólnie przez wychowanków i nauczycieli oraz dawały tym pierwszym poczucie, że nawiązują oni partnerską, otwartą relację ze swoim nauczycielem;

·         wspólne wyjścia poza teren przedszkola  – zajęcia mogę łączyć kilka różnych celów np. integrowanie wraz
z rozwijaniem w nich zdolności odczuwania i interpretowania sztuki (wyjście do teatru), czy uczenia poszanowania i zrozumienia natury (wycieczka do lasu) oraz historii swojej okolicy (przejście szlakiem pomników postawionych w najbliższej okolicy);

·         „poznaj mnie” – zajęcia podczas, których wychowankowie dzielą się własnymi pasjami, zainteresowaniami ze swoimi rówieśnikami. Każde dziecko przygotowuje, krótkie 5-minutowe wystąpienia na temat swoich pasji (forma prezentacji jest dowolna, np. plakat, śpiew, portret). Celem zajęć jest lepsze poznanie siebie nawzajem.

 

1.       Poznanie siebie oraz skupienie się na odkrywaniu własnych zdolności oraz aspiracji życiowych.

2.       Praca nad adekwatnym poczuciem własnej wartości.

 

– ćwiczenia indywidualne i grupowe,

-zabawy ruchowe i ćwiczenia 

  gimnastyczne,

– zajęcia warsztatowe,

– mini wykłady,

– dramy,

 

 

wychowawcy grup

psycholog

cały rok

 

dzieci
 

Przykłady:

·         zajęcia których celem jest samopoznanie i budowanie własnej wartości:

o   podczas zajęć ruchowych nauczyciel prowadzi zajęcia pozwalające uświadomić dzieciom posiadane przez nich zdolności fizyczne oraz zaznajamia ich z predyspozycjami ich ciała. Dzieci rozmawiają na temat możliwości fizycznych człowieka oraz starają się stworzyć dopasowany indywidualnie do swoich potrzeb program ćwiczeń fizycznych (nauczyciel promuje zdrowe i swobodne zachowywanie się we własnej skórze oraz akceptowanie własnego ciała). Zajęcia mają na celu zachęcić mniej aktywnych wychowanków do podjęcia wysiłku i zaangażowania w wykonywanie ćwiczeń podczas prowadzonych zajęć oraz w czasie wolnym. Jeśli predyspozycje i aspiracje wychowanków odbiegają od aktualnych możliwości , należy wskazać im miejsca lub osoby, pod okiem, których będą mogli rozwijać swoją pasję. Podczas zajęć nauczyciel tłumaczy jakie znaczenie dla rozwoju poznawczego i emocjonalnego ma podejmowanie wysiłku fizycznego;

o   trening asertywnego zachowania się – wychowankowie zapoznają się ze sposobami komunikowania się z innymi ludźmi. Rozumieją dlaczego asertywny styl prowadzenia dialogu jest lepszy niż inne;

o    „czy rozumiesz co do Ciebie mówię” – zajęcia mające na celu zaznajomienie wychowanków z tematem komunikacji niewerbalnej poprzez:

§  prowadzenie pantomim i staranie się określić, jakie emocje wyraża dana osoba,

§  kalambury emocjonalne – dzieci podzieleni są na zespoły. Zadaniem poszczególnych zespołów jest odszyfrowanie jaką emocję prezentuje każdy kolejno występujący zawodnik. Dozwolona jest gestykulacji i mimika,

§  zajęcia poświęcone odkrywaniu barier komunikacyjnych, zrozumieniu różnicy pomiędzy aktywnym słuchaniem a słyszeniem.

·         zajęcia pt. „zrozum mnie” – mające uświadomić wychowankom czym jest tolerancja, kiedy należy mówić o zachowaniach nietolerancyjnych oraz dlaczego warto akceptować inność. Podczas zajęć dzieci zapoznają się z alfabetem języka migowego oraz wybranymi zwrotami oraz podzielą się swoimi obawami związanymi z innością, niepełnosprawnością. Zadaniem nauczyciela jest pokazanie, że nie należy bać się odmienności ale należy czerpać z niej korzyści,

·         uczenie podopiecznych jakie znaczenie w życiu człowieka ma czas, w jaki sposób najefektywniej nim zarządzać oraz na co zwrócić uwagę .

 

1.       Podnoszenie poziomu kompetencji społecznych. – praca indywidualna i grupowa,

– treningi, warsztaty,

– dramy.

 

wychowawcy grup

psycholog

cały rok

 

dzieci
 

Przykłady:

·         psycholog prowadzi szereg zajęć, które pomogą pozytywnie wpłynąć na poziom inteligencji emocjonalnej wychowanków np. gry polegający na określeniu co dany gest, mimika, spojrzenie, czy kombinacja tych elementów mogła oznaczać. Wychowankowie zapoznają się z terminem empatia oraz rozumieją różnicę pomiędzy empatią, a syntonią, altruizmem, litością czy miłością;

 

1.       Nauka opanowania stresu bądź wykorzystania sytuacji stresowych na swoją korzyść.

2.       Umiejętne rozwiązywanie konfliktów i reagowanie
w sytuacjach trudnych.

– ćwiczenia indywidualne i grupowe,

– zajęcia plastyczne/ techniczne,

– mini wykłady,

– ćwiczenia rozluźniające,

– ćwiczenia oddechowe.

 

wychowawcy grup

psycholog

cały rok

 

dzieci
 

Przykłady:

·         uświadomienie dzieciom czym jest stres, wytłumaczenie jego genezy oraz skutków, które ze sobą niesie. Podopieczni dowiadują się w jakich sytuacjach może on działać korzystnie, a kiedy stanowi zagrożenie. Dzieci  poznają techniki pozwalające im zapanować nad złym stresem tj. metody relaksacyjne do stosowania na co dzień w zaciszu domowym – warsztat przeprowadzony przez wykwalifikowanego
w temacie psychologa;

·         ćwiczenia relaksacyjne – nauczyciele zapoznają podopiecznych z szeregiem ćwiczeń, które pomogą im opanować aktualnie przeżywany stres oraz pozwolą zapanować nad emocjami na co dzień np. kontrola oddechu, odliczanie wspak co pewną liczbę, kontrola napięcia mięśniowego, skupienie na jednym punkcie, przyjęcie pozycji pomagającej zapanować nad emocjami, trening autogenny Schultza, zajęcia jogi, trening Jacobsona, itp. Nauczyciele omawiają  aktywności, które ułatwiają neutralizować poczucie stresu. Tłumaczą im, że każdy ma indywidualne potrzeby, dlatego należy mieć świadomość, co jest czynnikiem zapalnym
w nas samych. Wśród najczęstszych: dobre jedzenie, słuchanie muzyki, spacer, czytanie książki, gimnastyka, oglądanie telewizji, zabawy z kolegami itp. Kolejna lekcja powinna zostać poświęcona metodą pomagającym unikać stres na co dzień oraz tzn. higienie umysłu;

·         dzieci ćwiczą zachowanie się w różnych trudnych, konfliktowych sytuacjach – warsztat w formie dramy przeprowadzony.

 

 

1.       Kształtowanie postawy życiowej
w społeczeństwie lokalnym.2.       Budowanie zaradności życiowej.3.       Nauka samodzielnego podejmowania aktywności/ inicjatywy.

4.       Rozwijanie zainteresowań.

– ćwiczenia indywidualne i grupowe,

– przedstawienia, prezentacje, wystąpienia, itp.,

 

 

wychowawcy grup

 

cały rok

 

dzieci
 

Przykłady:

·         wychowankowie zapoznają się z zasadami dobrego wychowania. Każda grupa ma za zadanie dowiedzieć się czym jest „savoir vivre” oraz, jakie przesłanie ze sobą niesie. Dzieci  ćwiczą odpowiednie zachowanie np. zachowanie przy stole, przedstawianie się osobie nieznajomej, przedstawianie swojego kolegi/ koleżanki osobom, które go/jej nie znają, zachowanie wobec osób starszych, nakrywanie i posługiwanie się sztućcami ich zastosowanie itp.;

·         dzieci poznają zasady poprawnego ubioru oraz ich wpływ na wywieranie pierwszego wrażenia
u drugiego człowieka np. ubrania na co dzień do przedszkola, ubrania podczas uroczystości, itp.

·         cykl spotkań pt. „spotkanie z praktyką” – nauczyciele pytają, czy dzieci marzą o wyborze jakiegoś zawodu – jeśli są to konkretne zawody to warto zweryfikować prawdziwość wyobrażeń z rzeczywistością oraz z wymaganymi na takim stanowisku zdolnościami i predyspozycjami. Warto zaprosić do przedszkola przedstawicieli wybranych zawodów, aby dzieci miały sposobność spotkać się z nimi, wysłuchać ich opowieści o standardowym dniu w pracy, zaletach i wadach takiego zawodu oraz co należy zrobić, aby w przyszłości samemu zajmować się taką profesją;

·         prowadzenie działań psychoedukacyjnych, których celem jest możliwość dokonania przez wychowanków świadomego wyboru umożliwiającego odkrycie słabych i mocnych stron , ich aktualnych predyspozycji , aspiracji i możliwości:

o   rozwijanie indywidualnych zainteresowań  poprzez umożliwianie im samodzielnego działania,

o   rozwijanie umiejętności rozpoznawania i ujawniania swoich uczuć i emocji,

o   nauczyciele uczą jak  zarządzać swoim czasem i posiadanymi kompetencjami – zajęcia mające na celu naukę planowania prac, organizacji.

 

·         zajęcia pt. „Jaki jestem?” – zajęcia skupiające się na zdolnościach i predyspozycjach dzieci,

·         przedszkole daje wychowankom możliwość realizowania ich zainteresowań i pasji poprzez aktywne dzielenie się nimi z innymi – dzieci (przy wsparciu swoich opiekunów i nauczycieli)

·         pracownicy przedszkola zachęcają do czynnego udziału w proponowanych przez nią zajęciach dodatkowych oraz samodzielnego proponowania takich zajęć.

 

 

1.       Podnoszenie kwalifikacji pracowników przedszkola.2.      Nawiązywanie i/lub utrzymywanie odpowiednich relacji
i zaangażowania rodziców/ opiekunów wychowanków.3.      Prowadzenie ewaluacji.

 

– szkolenia, kursy, treningi, warsztaty,

– książki, materiały szkoleniowe, ulotki,

– badania ankietowe.

 

nauczyciele cały rok Nauczyciele
i wychowawcy
 

Przykłady:

·         szkolenia umiejętności skierowane do nauczycieli:

·         nauczyciele pracują nad przełamywaniem barier komunikacyjnych z rodzicami/opiekunami dzieci –określenie na jakim poziomie znajduje się nawiązywanie relacji na linii rodzice-nauczyciele, co może być powodem zaniedbań oraz określi działanie, które należy podjąć w celu polepszenia i/lub utrzymania odpowiedniego poziomu zaangażowania i współpracy pomiędzy podmiotami;

·         pedagogizacja nauczycieli na temat konieczności istnienia adekwatnej samooceny wśród wychowanków. Omawiane są skutki za niskiej oraz za wysokiej samooceny oraz proponowane działania w jaki sposób radzić sobie z taką sytuacją;

·         nauczyciele odpowiedzialni są za tworzenie pozytywnej i bezpiecznej atmosfery w grupie i w przedszkolu –analizują sytuacje  problemowe na terenie przedszkola oraz pomiędzy wychowankami, próbują  zrozumieć genezę problemu oraz odpowiednio dobrać narzędzia, które pomogą w określeniu działań profilaktycznych przemocy i agresji;

 

 

 

1.       Pedagogizacja rodziców/ opiekunów dzieci.

2.       Spotkania z wychowawcą oraz utrzymywanie stałej i poprawnej relacji na linii nauczyciele-rodzice/ opiekunowie dzieci.

3.       Zaangażowanie rodziców
w działalność przedszkolną.

– spotkania z wychowawcą,

– pogadanki.

 

wychowawcy cały rok Rodzice/ opiekunowie wychowanków
 

Przykłady:

·         rodzice/opiekunowie dzieci czuwają nad tym, aby ich pociechy wykazywały właściwą postawę charakteryzującą się wysoką kulturą osobistą oraz sumiennie realizowało obowiązek przedszkolny;

·         rodzice/opiekunowie utrzymują regularny kontakt z wychowawcą, wykazują zainteresowanie aktualnym stanem wiedzy swoich pociech oraz w razie zaistnienia potrzeby sami podejmują kontakt
z konkretnym nauczycielem, wychowawcą  czy dyrektorem;

·         rodzice/opiekunowie angażują się w działania realizowane przez przedszkolne tj. uroczystości przedszkolne, konkursy, wydarzenia, imprezy grupowe, wyjścia, wyjazdy, itp.;

·         rodzice/opiekunowie wychowanków, których pociechy wykazują specyficzne trudności wychowawcze pozostają w stałym kontakcie z pracownikami przedszkola i podejmują się wspólnych działań w celu polepszenia aktualnej postawy dzieci. Zadaniem wychowawców grup jest ułatwienie im tego kontaktu bądź wskazanie alternatywnych form szukania wsparcia;

·         rodzice/opiekunowie, których pociechy wykazują problemy edukacyjne i/lub towarzyskie (np. problemy socjalizacyjne z koleżankami i kolegami z grupy) pozostają w stałym kontakcie z wychowawcą, psychologiem/pracownikami poradni psychologiczno-pedagogicznej oraz pracują nad zmianą i poprawą aktualnego stanu;

·         specjalista/wykwalifikowany w temacie samooceny pedagog rozmawia z rodzicami na temat zagrożeń wynikających z posiadania przez dziecko niskiej samooceny. Warto wskazać zachowania dorosłych, które mogą wpływać na obniżanie samooceny młodych ludzi np. wysokie wymagania i aspiracje rodziców, ograniczone zaufanie do dziecka, czy mała ilość czasu poświęcana na wspólną aktywność;

·         zajęcia edukacyjne pt. jak dużo wiemy o sobie. Konkurs, w którym biorą udział wychowankowie ze swoimi opiekunami/członkami rodziny. Wychowawcy zadają im poszczególne pytania, na które obie strony powinny udzielić odpowiedzi np. pytamy dziecko: „jaki jest ulubiony kolor twojego taty?”, „jaka jest ulubiona potrawa twojej mamy?”. Przed udzieleniem odpowiedzi rodzic zapisuje odpowiedź na kartce, kiedy skończy dziecko udziela odpowiedzi. Zasady są analogiczne w drugą stronę. Przed przystąpieniem do konkursu warto przekazać opiekunom listę zagadnień, które mogą zostać poruszone np. posiłki, muzyka, sport, wszystko w aspekcie tego co dotyczy danej osoby. Celem zajęć jest stworzenie bliskości członków rodziny i lepsze poznanie się podczas przygotowywania do konkursu;

·         przeprowadzenie spotkania z opiekunami dzieci na temat ustalania zasad panujących w domu, przestrzegania ich przez wszystkich domowników oraz konsekwentnego reagowania w sytuacjach, gdy dana reguła nie zostanie dotrzymana. Spotkanie prowadzone jest przez wykwalifikowanego w temacie psychologa, który opowiada o konsekwencjach istnienia w domu podwójnych standardów – jednych wymagań względem dzieci, innych odmiennych w stosunku do dorosłych. Celem spotkania jest uświadomienie dorosłym, że najwięcej pozytywnych skutków wychowawczych przynoszą pozytywne wzorce zachowań samych rodziców oraz okazywanie wzajemnego szacunku, troski i zainteresowania. Rodzice dowiadują się w jaki sposób pracować nad polepszeniem dialogu pomiędzy nimi a ich pociechami oraz wiedzą gdzie szukać pomocy, gdy sytuacja jest bardziej wymagająca (np. terapia rodzinna – oczywiście przy proponowaniu tego typu aktywności w pierwszej kolejności konieczne jest odczarowanie niepochlebnej roli psychologa w tym procesie. Dobrze jest przedstawić go jako osobę postronną, który patrzy obiektywnie na procesy, które zachodzą w domu dziecka).

 

 

1.       Nawiązanie współpracy
z organizacjami, instytucjami, osobami fizycznymi nie związanymi bezpośrednio z przedszkolem.
– spotkania za specjalistami danej   

  tematyki,

– szkolenie.

 

    Dyrekcja przedszkola
 

Przykłady:

·         nawiązanie współpracy w zakresie realizacji omawianych działań profilaktycznych z:

o   Poradnią Psychologiczno-Pedagogiczną,

o   z ośrodkami kulturalnymi w swojej miejscowości,

o   rodzicami/ opiekunami prawnymi wychowanków,

o   instytucjami i organizacjami edukacyjnymi,

o   osobami fizycznymi,

o   służbami porządku publicznego.

·         wykorzystanie wyników badań w ewaluacji pracy przedszkola;

·         dyrekcja przedszkola uczestniczy w prowadzonym zewnętrznie treningu interpersonalnym.

 

 


Część: Budowanie świadomości i przynależności narodowej

 

Przepisy prawne

 

  1. Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym
    w dniu 25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r. (Dz.U. 1997 nr 78 poz. 483);
  2. Ustawa z dnia 7 września 1991 r., o Systemie oświaty (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r. poz. 1943 z późń. zm.);
  3. Ustawa z dnia 14 grudnia 2016 r. Prawo oświatowe (Dz. U. z 2017 r. poz. 59, 949);
  4. Rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej z dnia 14 lutego 2017 r. w sprawie podstawy programowej wychowania przedszkolnego oraz podstawy programowej kształcenia ogólnego dla szkoły podstawowej, w tym dla uczniów z niepełnosprawnością intelektualną w stopniu umiarkowanym lub znacznym, kształcenia ogólnego dla branżowej szkoły I stopnia, kształcenia ogólnego dla szkoły specjalnej przysposabiającej do pracy oraz kształcenia ogólnego dla szkoły policealnej (Dz.U. 2017 r. poz. 356);
  5. Rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej z dnia 14 listopada 2007 r. w sprawie warunków i sposobu wykonywania przez przedszkola, szkoły i placówki publiczne zadań umożliwiających podtrzymywanie poczucia tożsamości narodowej, etnicznej i językowej uczniów należących do mniejszości narodowych i etnicznych oraz społeczności posługującej się językiem regionalnym (Dz.U. 2014r. poz. 263);
  6. Rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej z dnia 14 kwietnia 1992 r. w sprawie warunków i sposobu organizowania nauki religii w szkołach publicznych (Dz.U. 1992 r. nr 36 poz. 155 z późń. zm);
  7. Rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej z dnia 25 maja 2017 r. w sprawie warunków i sposobu wspomagania nauczania języka polskiego, historii, geografii, kultury polskiej i innych przedmiotów nauczanych w języku polskim wśród Polonii i Polaków zamieszkałych za granicą oraz dzieci pracowników migrujących (Dz.U. 2017 r. poz. 1042);
  8. Rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej z dnia 6 sierpnia 2015 r. w sprawie wymagań wobec szkół i placówek (Dz.U. 2015 r. poz. 1214);
  9. Ustawa z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie (Dz.U. 2016 r. poz. 1817, 1948, z 2017 r. poz. 60, 573).

 

 

Stan prawny z dnia 1.09.2017 r.


 

 

 

Wprowadzenie

Budowanie świadomości przynależności narodowej oraz kształtowanie postaw patriotycznych służy nabywaniu identyfikacji z narodem i kulturą, które z kolei przygotowują do życia w danym społeczeństwie. Wykształcanie w młodych ludziach odpowiedniej, patriotycznej postawy wymaga czasu i konsekwentnych, ciągłych starań. Z tego powodu działalność dydaktyczno-wychowawcza jest niezbędna w codziennym życiu młodego człowieka a równocześnie jest obowiązkiem spoczywającym na barkach nauczycieli, bez względu na ich wiarę czy preferencje polityczne. O tym, że powinnością nauczycieli jest przekazywanie i kształtowanie patriotycznych postaw dzieci , mówi również Ustawa z dnia 14 grudnia 2016 r. – Prawo oświatowe (Dz.U. 2017 poz. 59, 949):

W tym miejscu stosowne jest również odwołać się do najważniejszego prawnego aktu obowiązującego w Polsce, Konstytucji Rzeczypospolitej. Już w preambule ustawy zasadniczej czytamy:

„my Naród Polski – wszyscy obywatele Rzeczypospolitej, zarówno wierzący w Boga będącego źródłem prawdy, sprawiedliwości, dobra i piękna, jak i nie podzielający tej wiary, a te uniwersalne wartości wywodzący z innych źródeł, równi w prawach i w powinnościach wobec dobra wspólnego – Polski, wdzięczni naszym przodkom za ich pracę, za walkę o niepodległość okupioną ogromnymi ofiarami, za kulturę zakorzenioną w chrześcijańskim dziedzictwie Narodu i ogólnoludzkich wartościach, nawiązując do najlepszych tradycji Pierwszej i Drugiej Rzeczypospolitej, zobowiązani, by przekazać przyszłym pokoleniom wszystko, co cenne z ponadtysiącletniego dorobku…”

Patriotyzm objawia się w przywiązaniu i okazywaniu szacunku do swojej ojczyzny, ziemi pochodzenia, rodzinnych stron, języka, swoich przodków, znajomych obyczajów, kultury narodowej oraz ludzi
i wartości, które sobą reprezentują. Patriotyzm przejawia się również w solidarności z własnym narodem i lokalną społecznością. W celu kształtowania prawidłowego i skutecznego wychowania patriotycznego ważne jest, aby pamiętać o jego wielopoziomowości i wszechstronności. Jedynie mając to na uwadze można doprowadzić do harmonijnego rozwoju swojego podopiecznego.

Kształtowanie postawy patriotycznej w młodych ludziach jest obowiązkiem spoczywającym na ich opiekunach, zarówno tych prawnych, faktycznych jak i tych, którzy spędzają z uczniami czas tj. wychowawcy i nauczyciele. To właśnie na pracownikach przedszkola spoczywa bardzo duża odpowiedzialność. To oni bowiem każdego roku starają się kształtować umysły młodych ludzi, kolejnych roczników, które wypełniają ich grupy.

Kształtowanie patriotyzmu jest zadaniem, które należy podjąć już od najmłodszych lat życia dziecka. Młody człowiek z początku nie będzie w stanie pojąć terminów, z którymi się spotka, nie powinno to nas jednak zniechęcać. Z czasem zdolności abstrakcyjnego myślenia dziecka zwiększą się i zacznie ono pojmować coraz bardziej skomplikowane formy przekazu.

Ciągły rozwój zdolności poznawczych dziecka implikuje konieczność pamiętania o tym, aby przekazywana mu wiedza była dostosowana do jego aktualnych zdolności intelektualnych
i emocjonalnych. Sposoby jakie wybierze nauczyciel, aby uczyć swoich podopiecznych, ograniczone powinny być jedynie jego pomysłowością i zaangażowaniem w pracę. Już w grupie najmłodszych dzieci warto kształtować uczucia, z których po latach zrodzić się powinien prawdziwy patriotyzm. Sposobów na osiągnięcie tego jest bardzo wiele. Problematykę patriotyczną przybliżą młodemu człowiekowi wizualne symbole i znaki. Prowadząc takie zajęcia należy pamiętać o odpowiedniej postawie samego nauczyciela, o okazywaniu należnego szacunku oraz emocji do symboli narodowych. Już samo takie zachowanie jest wskazówką jak powinien zachowywać się wychowanek w kontaktach z prezentowanymi symbolami. W celu utrwalenia takiego sposobu odczuwania warto wykorzystać dziecięcą ciekawość oraz stałą gotowość do poznawania i przeżywania. Zajęcia mogą mieć charakter muzyczny, formę plastyczną, czy teatralną. Ważne jest aby w wykonywanie angażować jak największą ilość zmysłów. Tylko takie działania mogą przynieść zamierzony efekt.

Prowadzone działania mają na celu przygotowanie młodych ludzi do pomyślnego i płynnego wejście
w dorosłe życie. Oznacza to, że przedszkole przygotowuje do pełnienia szeregu ról społecznych z jakimi mogą spotkać się wychowankowie. Poprzez wszechstronne rozwijanie ich zdolności oraz zapewnienie troski o ich postawę moralną i obywatelską rozumieć należy: kształceniu  krytycznego myślenia, ukierunkowanego na poszukiwanie prawdy, piękna i dobra w otaczającym świecie. Nauczyciele starają się również pogłębić w swoich podopiecznych ciekawość poznawczą i chęć do ustalania i sięgania po coraz bardziej ambitniejsze cele. Przedszkole stara się nauczać tych wszystkich zasad zgodnie z normami i wartościami istotnymi i krzewionymi w Polsce.

Krzewienie i rozwijanie postawy patriotycznej i poczucia przynależności narodowej jest nieodłącznym zadaniem stawianym przed przedszkolem. Poniższy Program Wychowawczo-Profilaktyczny kształtuje
i utrwala zachowania i postawy o charakterze patriotycznym u dzieci w wieku przedszkolnym.
 

 

 

 

Program Wychowawczo-Profilaktyczny    

 

Prezentowana część Programu Wychowawczo-Profilaktycznego pt.: „Budowanie świadomości i przynależności narodowej” ma na celu:

  • kształtowanie świadomości obywatelskiej,
  • kształtowanie patriotyzmu lokalnego,
  • rozwijanie postaw prospołecznych oraz dbanie o wspólne dobro,
  • pielęgnowanie postaw patriotycznych,
  • zachęcanie do aktywnego udziału w życiu rodzinnym, społeczności przedszkolnej, lokalnej i państwowej,
  • dbałość o używanie poprawnej polszczyzny,
  • wykazywanie szacunku do symboli narodowych i lokalnych tj. hymn kraju, godło, flaga oraz dbanie o krzewienie innych symboli, wartości i tradycji narodowych,
  • pielęgnowanie tradycji narodowych,
  • uczenie wykazywania właściwej postawy podczas obchodów państwowych i szkolnych,
  • poszerzanie wiedzy o historii miasta, regionu, jego kulturze i sztuce itp.

 

Pamiętajmy, że nikt nie rodzi się patriotą. Przekazywanie treści patriotycznych jest zadaniem i obowiązkiem stawianym przed każdym nauczycielem, bez względu na jego prywatne przekonania polityczne czy wiarę

 

 

 

 

 

 

 

Zadanie Sposób realizacji Odpowiedzialny Termin oraz częstotliwość Odbiorca
1.       Diagnoza preferowanych przez wychowanków wartości. – badanie ewaluacyjne,

– omówienie otrzymanych wyników,

– opracowanie działań profilaktycznych i wychowawczych,

– przeprowadzenie ponownej ewaluacji.

 

wszyscy nauczyciele cały rok Cała społeczność przedszkolna
 

Przykłady:

·         przeprowadzenie badań ankietowych diagnozujących posiadane wartości i postawy patriotyczne
u członków społeczności przedszkolnej – wychowankowie, nauczyciele, wychowawcy, rodzice/ opiekunowie dzieci. Ministerstwo Edukacji Narodowej ustanowiło „wychowanie do wartości” jako jeden z trzech priorytetów na rok szkolny 2016/2017. Badanie przegotowane i przeprowadzone, natomiast uzyskane wyniki zinterpretowane oraz dobrane do niego odpowiednie metody zaradcze, przez psychologa. Alternatywną formą diagnozy jest skorzystanie z kompleksowego badania zjawiska, interpretacji wyników oraz dobrania stosownych działań wychowawczo-profilaktycznych za pośrednictwem narzędzia opracowanego przez Akademię Aktywnej Edukacji pt. „Wychowanie do wartości”.

·         Rada Pedagogiczna przy współpracy z Radą Rodziców tworzy propozycję działań wychowawczo-profilaktycznych mających na celu wspieranie postawy patriotycznej u dzieci, podjęcie działań interwencyjnych mających na celu zmianę aktualnego, niekorzystnego stanu wyznawanych wartości, itp. i/lub j.w.;

·         przeprowadzenie ponownej ewaluacji po około roku czasu od podjęcia działań wychowawczo-profilaktycznych.

 

 

1.       Kształtowanie osobowości wychowanka. – godziny wychowawcze,

– e-lekcje,

– „spotkania w kulturą”.

 

wychowawcy cały rok Dzieci
 

Przykłady:

·         przygotowanie do rozpoznawania wartości moralnych:

o   uczenie podopiecznych wrażliwości dzięki prowadzeniu zajęć mających związek z kulturą i sztuką. Organizowanie wyjść na wydarzenia kulturalne tj. wyjścia do teatru, muzeum, filharmonii, pokazy sztuki itp.,

o   analiza inscenizacji na podstawie obejrzanej sztuki w teatrze bądź jej ekranizacji,

o   spotkania z aktorami po zakończeniu sztuki teatralnej.

·         uwrażliwianie uczniów na poczucie piękna i estetyki – prowadzenie zajęć plastycznych, technicznych, polonistycznych na świeżym powietrzu. Zajęcia plastyczne: próba odtworzenia otaczającego ich krajobrazu, nakłanianie  do własnej twórczości, uwalniania swojej ekspresji;

 

 

1.       Uświadamianie istoty przynależności do narodu. – pogadanka,

– plakaty, postery.

 

wychowawcy cały rok Dzieci
 

Przykłady:

·          „Polska biało-czerwona” – zajęcia poświęcone symbolom narodowym, ich historii, znaczeniu oraz szacunku do nich;

·         „poprawna polszczyzna” – podczas spotkania przeprowadzona zostanie pogadanka na temat stosowania poprawnej polszczyzny oraz używania zapożyczeń z innych języków obcych,

·         poznawanie podstaw wartości obywatelskich takich jak wolność, szacunek, pracowitość, dobre obyczaje, przestrzeganie praw człowieka, piękno, prawdomówność, pokój, odpowiedzialność, otwartość, szanowanie innych poglądów;

 

1.       Budowanie więzi kulturowo-etnicznej.

2.       Promowanie społeczności lokalnej.

– pogadanka,

– prezentacja multimedialna.

wychowawcy cały rok Dzieci
 

Przykłady:

·         obchodzenie  uroczystości w przedszkolu tj.:

o   wieczór andrzejkowy,

o   bal karnawałowy,

o   Dzień Edukacji Narodowej,

o   Wigilia grupowa,

o   Mikołajki,

o   inne uroczystości upamiętniające ludzi będących wzorami do naśladowania

Obchodzenie uroczystości pozwoli wychowankom poznać genezę powstania święta, historię wydarzeń i/lub zapoznać się z osobami, które stanowią wzór do naśladowania.

·       „tydzień z historią” – dzieci przygotowują prace na temat dawnych obrzędów i zwyczajów ludowych tj. Święto Marzanny, Śmigus-dyngus, Kolęda, Pastorałka, Pisanki,

·       zachęcanie wychowanków do aktywnego uczestnictwa w konkursach lokalnych, wojewódzkich i krajowych
z tematów związanych z poprawną polszczyzną oraz historią naszego kraju, konkursach krasomówczych
i recytatorskich;

·       podczas zajęć muzycznych dzieci zapoznają się z pieśniami patriotycznymi,

·      uczniowie zapoznają się z historią swojej rodziny:

o    wywiady z dalszymi członkami rodziny,

o    przygotowanie drzewa genealogicznego.

·      rozwijanie wiedzy oraz kształtowanie postawy otwartości wobec innych kultur – nauczyciel przygotowuje prezentacje na temat różnych kultur.

1.       Poznawanie historii lokalnej społeczności. – sporządzenie mapy topograficznej,

– wycieczki po muzeach,

– wycieczki do miejsc związanych
z legendami lokalnymi lub miejskimi,

– spotkania z mieszkańcami DPS (wspólna aktywność, itp.).

 

wychowawcy cały rok Dzieci
 

Przykłady:

·         promowanie przez nauczycieli aktywnego uczestnictwa wychowanków w życiu przedszkola oraz społeczności lokalnej, przygotowujących do życia w niej.

·         zajęcia organizowane w lokalnym domu pomocy społecznej (DPS):

o   umilanie czasu mieszkańców np. z okazji świąt można zorganizować przedstawienie dla mieszkańców bądź włączyć ich pracę nad kartkami świątecznymi, które później będą sprzedawane a zebrana kwota przeznaczona na wybrany dom dziecka bądź inny cel wskazany przez uczestników.

·         zapoznawanie wychowanków z dorobkiem kulturowym regionu i jego wpływom na kraj – zajęcia polegają na odwiedzaniu miejsc, które związane są z historią oraz opowiadanie o nich swoim rówieśnikom;

·         dzieci odwiedzają miejsca związane z lokalnymi mitami oraz zapoznają się z miejscowymi legendami;

·           zapoznają się z legendami miejskimi i starają się dociec kiedy i w jaki sposób one powstały;

·         projekt „na szlaku muzeów” – wychowankowie odwiedzają muzea związane z ich planem zajęć. Prowadzenie zajęć w sposób aktywny ułatwi im zdobywanie oraz zapamiętanie zdobytej wcześniej wiedzy;

·         dzieci przygotowują mapę topograficzną swojego miasta bądź wybranej dzielnicy i zaznaczają na niej zabytki historyczne w środowisku miejskim i naturalnym. Do pracy dołączają materiał ilustracyjny oraz informacyjny o obiekcie.

 

 

1.        Nawiązanie stałej współpracy
z rodzicami/ opiekunami wychowanków. 
– szkolenia,

– broszury informacyjne,

– spotkania z rodzicami / opiekunami dzieci,

– nawiązanie współpracy
z instytucjami, organizacjami zewnętrznymi.

 

wychowawcy cały rok Nauczyciele
i wychowawcy
 

Przykłady:

·         nawiązanie ścisłej współpracy z lokalnymi ośrodkami kultury;

·         szkolenia zewnętrzne dla nauczycieli na temat stosowania podczas swoich zajęć technik aktywizujących pracę dzieci;

·         informowanie opiekunów o najlepszych sposobach przekazywania wychowankom wiedzy na temat swojej kultury, historii oraz metodach na pielęgnowanie wyznawanych przez nich wartości;

·         uświadomienie opiekunom jak wielkie znaczenie w życiu dzieci  ma posiadanie oraz przestrzeganie ustalonych wspólnie reguł postępowania oraz panujących w danej społeczności wartości
i norm zachowania.

·         podczas spotkania z rodzicami, osoba przygotowana w temacie (psycholog) prezentuje wychowawcom konsekwencje wynikające z nieprzestrzegania samodzielnie ustalonych zasad przez ich twórców – najczęściej rodziców / nauczycieli. Konieczne jest uświadomienie opiekunom, że wyznaczone zasady powinny obowiązywać każdą ze stron, należy być w tym konsekwentnym. Opiekunowie dzieci  powinni stanowić dla nich autorytet, wzór w postępowania.

 

 


1.       Angażowanie rodziców / opiekunów dzieci w pracę na rzecz przedszkola.2.      Pedagogizacja rodziców na temat konieczności kształtowania prawidłowych postaw w młodych ludziach.
– kontakt z nauczycielami, wychowawcami grup,

– spotkania z psychologiem.

 

    Rodzice/ opiekunowie dzieci
 

Przykłady:

 

Opiekunowie dzieci włączają się do twórczych, innowacyjnych i aktywizujących działań, mających na celu rozwój postaw patriotycznych związanych z tożsamością kultury narodowej oraz rozbudzaniem poczucia dumy i szacunku do swojego kraju pochodzenia, jego dorobku kulturowego oraz historii.

·         zachęcenie rodziców / opiekunów wychowanków do czynnego udziału w życiu szkoły, uczestnictwie
w uroczystościach patriotycznych i przedszkolnych oraz wyjściach kulturalnych – nauczyciele informują dorosłych o planowanych wydarzeniach podczas spotkania z rodzicami, za pośrednictwem strony internetowej przedszkola, wysyłając im maila z informacją bądź za pośrednictwem kontaktu telefonicznego / bezpośredniego. Na początku roku szkolnego i semestru wychowawcy podsumowują pracę w poprzednim okresie oraz zapoznają dorosłych z planowanymi aktywnościami dodatkowymi dla dzieci. Nauczyciele / wychowawcy zachęcają dorosłych do dzielenia się z nimi własnymi pomysłami na urozmaicenie zajęć dodatkowych bądź obowiązkowych dla dzieci oraz umożliwiają im czynne angażowanie się w pracę przedszkola (np. podczas wyjść poza teren placówki dorośli pełnią funkcję opiekunów dzieci);

·         psycholog / specjalista w temacie prowadzi z rodzicami / opiekunami dzieci dyskusje na temat prawidłowych relacji i postaw krzewionych w rodzinie dziecka oraz udziału w uroczystościach patriotycznych, które wpływają na formowanie prawidłowej świadomości przynależności narodowej;

·         przedszkole zachęca dorosłych do udziału w organizowanych przez przedszkole uroczystościach
(o charakterze patriotycznym czy świątecznym);

·         psycholog edukuje dorosłych dlaczego ważne jest, aby cała rodzina uczestniczyła w wydarzeniach krajowych i patriotycznych oraz pielęgnowała tradycje i dobre obyczaje podczas świąt (np. rozwijanie wiedzy historycznej i kulturowej dzieci, wzmacnianie więzi rodzinnej oraz budowanie przynależności narodowej i lokalnej młodych ludzi).

 

Część: Wychowanie do wartości

 

Przepisy prawne

 

  1. Ustawa z dnia 7 września 1991 r. o Systemie oświaty (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r. poz. 1943 z późń. zm.);
  2. Ustawa z dnia 14 grudnia 2016 r. Prawo oświatowe (Dz. U. z 2017 r. poz. 59);
  3. Rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej z dnia 14 lutego 2017 r. w sprawie podstawy programowej wychowania przedszkolnego oraz podstawy programowej kształcenia ogólnego dla szkoły podstawowej, w tym dla uczniów z niepełnosprawnością intelektualną w stopniu umiarkowanym lub znacznym, kształcenia ogólnego dla branżowej szkoły I stopnia, kształcenia ogólnego dla szkoły specjalnej przysposabiającej do pracy oraz kształcenia ogólnego dla szkoły policealnej (Dz.U. 2017 poz. 356);
  4. Powszechna Deklaracja Praw Człowieka (Dz.U. 1989 nr 29 poz. 155);
  5. Międzynarodowy Pakt Praw Obywatelskich i Politycznych otwarty do podpisu w Nowym Jorku dnia 19 grudnia 1966 r. (Dz.U. 1977 nr 38 poz. 167);
  6. Konwencja o prawach dziecka, przyjęta przez Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych dnia 20 listopada 1989 r. (Dz.U. 1991 nr 120 poz. 526);
  7. Rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej z dnia 17 lutego 2012 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie sposobu nauczania szkolnego oraz zakresu treści dotyczących wiedzy o życiu seksualnym człowieka, o zasadach świadomego i odpowiedzialnego rodzicielstwa, o wartości rodziny, życia w fazie prenatalnej oraz metodach i środkach świadomej prokreacji zawartych w podstawie programowej kształcenia ogólnego (Dz.U. 2014 poz. 395 z późń. zm.).

 

Stan prawny z dnia 1.09.2017 r.

 

Wprowadzenie

Proces rozwoju wartości u człowieka zaczyna się już od najmłodszych lat i ma istotny wpływ na otoczenie, w którym żyje, a w konsekwencji na społeczeństwo. Oznacza to, że dziecko od samego początku ma wpływ na swoje otoczenie, ale również samo jest na nie podatne. System wartości człowieka budowany jest przez rodziców, rodzinę, nauczycieli, kolegów i koleżanki oraz bliższe i dalsze środowisko, w którym się otacza.

Wychowując młodego człowieka niezwykle ważne jest, aby opiekunowie zdawali sobie sprawę
z istotności atmosfery, jaka panuje w domu i w przedszkolu. Przekazywane wartości powinno odbywać się w klimacie porozumienia i dialogu, zarówno w środowisku domowym jak i przedszkolnym. Te dwie instytucje mają najwięcej do czynienia z dzieckiem, przez co wywierają na nich istotny wpływ. Ważne jest tutaj również nawiązanie odpowiedniej współpracy, dialogu na linii rodzice/ opiekunowie prawni dzieci a nauczyciele i wychowawcy przedszkolni. To co mówią wszyscy wychowawcy musi być spójne oraz ich zachowania także musi odzwierciedlać nauczane przez nich zasady postępowania i wartości.

Jak napisał John Locke umysł w chwili narodzin jest „czystą kartą, niezapisaną żadnymi znakami” (1955). Umysł taki czeka na zapisanie na drodze zdobytego doświadczenia i edukacji.  Oznacza to, że dziecko rodząc się nie ma zakodowanego modelu postępowania, katalogu potrzeb czy zachowań. To wszystko dostaje ucząc się od swojego najbliższego otoczenia. Wychowanie w przyjaznej, pełnej miłości i akceptacji atmosferze, pozbawionej przymusu i ostrej krytyki czy dyscypliny jest bardzo dobrym miejscem do nauki i przyswajania modelu wartości, który jest uznawany przez wychowawców dzieci za słuszny.

Dziecko uczy się dzięki naśladownictwu i modelowaniu zachowania osób starszych, które je otaczają. Obserwuje zachowanie swoich rodziców, dziadków, rodzeństwa, słucha co mówią oraz patrzy jak reagują. Dzięki takiemu zachowaniu buduje w swoim umyśle skrypt zachowania, myślenia, postaw, wartości, itp. Pierwotna hierarcha wartości będzie odwzorowaniem hierarchii wyznawanej przez osoby najważniejsze dla dziecka czyli rodziców, prawnych opiekunów, czy osoby które rzeczywiście sprawują opiekę nad dzieckiem. Nie jest to proste zadanie, dzieci są bardzo czujnymi obserwatorami, dlatego rodzice muszą żyć w harmonii z deklarowanymi przez nich wartościami. Nierzadko jednak mamy styczność z sytuacją, gdy rodzić mówi do swojego dziecka „nie tak cię wychowywałem”, nie rozumiejąc tym samym dlaczego młody człowiek nie jest z nim szczery. Takie zachowywanie jest efektem różnokierunkowego zachowania, np. rodzic uczy wartości „zawsze postępuj zgodnie z prawem” poprzez tłumaczenie czym to jest oraz jakie konsekwencje grożą za nie stosowanie się do ustanowionych zasad, natomiast w rzeczywistości sam postępuje inaczej, np. przechodzi na czerwonym świetle czy w miejscach do tego nie przewidzianych, nie kasuje biletu w autobusie itp. Taki sprzeczny komunikat daje dziecku przyzwolenie do tego samego działania. Innym zachowaniem może być reakcja na pytanie dziecko „Co się dzieje? Czy wszystko w porządku?” Z pozoru proste i jasne do udzielenia pytanie oraz wydające się nie wywierające żadnych konsekwencji, więc rodzic odpowiada „Nic się nie dzieje, wszystko jest w porządku”, w sytuacji gdy dziecko widzi zatroskana lub rozgoryczoną minę rodzica. Oczywiście z reguły intencje opiekuna są dobre – nie chce straszyć czy niepokoić dziecka lub uważa, że jest ono jeszcze za młode, aby zrozumieć problem – jednak ponownie sygnał wysyłany do podświadomości młodego człowieka jest sprzeczny. Powoduje to, że z czasem dziecko zaczyna powielać taki skrypt, ponieważ np. nie chce martwić swoich rodziców bądź

 

uważa, że dany temat ich nie dotyczy. Rodzic jednak może wyjść z założenia, że dziecko im nie ufa, nie darzy szacunkiem, że mają z nim zły kontakt bądź jeszcze coś zgoła gorszego. Dlatego ważne jest uświadomienie rodzicom oraz nauczycielom, że każde ich działanie może nieść za sobą daleko idące konsekwencję, nawet jeśli w danym momencie wychodzą z założenia, że postępują dobrze. To opiekunowie są osobami, które powinny kształtować prawidłowy system wartości u dzieci. Promowane przez nich zasady powinny być proste i zrozumiałe do wieku osoby. Podkreślić więc należy, że wychowanie do wartości będzie tym skuteczniejsze, im bardziej oboje rodzice będą żyć życiem ukształtowanym według tych walorów.

Jak zatem przedszkole powinno przekazywać dziecku wartości?

Przede wszystkim należy pamiętać, że to przedszkole jest dla wychowanka a nie wychowanek dla przedszkola. Takie myślenie zmienia perspektywę, ułatwia to odejście od kultury nauczania, w której aktywny jest jedynie nauczyciel. Pojawia się nowy sposób nauki, który ułatwia przyswajanie nowej wiedzy i umiejętności oraz zachęca do osiągania coraz lepszych rezultatów. Jest to tak zwana kultura uczenia się, w której dziecko staje się pełnoprawnym uczestnikiem procesu edukacji nastawionej równolegle na kształtowanie postaw i umiejętności oraz przyswajanie wiedzy.

Każda placówka przedszkolna pragnąc w prawidłowy sposób przekazywać dzieciom system wartości powinna skupić się na:

  • zaspokajaniu potrzeb emocjonalnych dzieci i budowanie więzi z nimi

Jeśli tylko nauczyciel okazuje wychowankom zainteresowanie i szacunek, a nie tylko wymagania, dzieci są w stanie wiele zaakceptować i zrobić. Stosowanie jedynie wymagań oraz nauczanie w systemie „kar i nagród” nie jest przez nich akceptowane i budzi sprzeciw. Dzieci czują się zadowolone i doceniona sytuacja jest zupełnie inna – gdy dziecko czuje, że nie tylko wyniki, ale także ono samo jest dla niego ważne, podejmuje większe starania
i wysiłki, aby zrealizować oczekiwania dorosłych.

 

  • modelowanie postaw

Dzieci uczą się najwięcej przez obserwację oraz późniejsze naśladowanie zachowań osób dorosłych. W efekcie młody człowiek uczy się odczytywać zamiar, przewidywać dalsze postępowanie i komunikować własne emocje i interpretować emocje innych ludzi. Z tego powodu opiekunowie powinni zachować zgodność z tym co mówią, co robią, a tym co jest pokazane i przekazywane dzieciom. Nie warto okłamywać dziecka, ponieważ i tak będzie wiedziało (choćby na zasadzie przeczucia), że coś się nie zgadza, a w konsekwencji samo nauczy się, że można w ten sposób postępować.

Opiekunowie często nie przejawiają spójnego zachowania ponieważ starają się być nieomylni w oczach dziecka. Nie jest to konieczne, gdyż młody człowiek nie potrzebuje nieomylnego dorosłego. Lepiej jest pokazać dziecku w jaki sposób postępujemy, gdy się pomylimy, gdy poniesiemy porażkę, pokazywanie jedynie nieomylności nie jest koniecznie, a wręcz przeciwnie takie zachowanie może krępować i zawstydzać młodego człowieka, który jest świadomy tego, że popełnia błędy.

  • zachęcanie do ciągłego działania

Psycholog Angelii Lee Duckworth z Uniwersytetku w Pensylwani uważa, że wytrwałość jest jednym z czynników, który decyduje o osiągnięciach wychowanka w nauce. Niestety takiej cechy nie da się nauczyć na drodze teorii, jedyną możliwością jest praktyka, popełnianie błędów i wyciąganie wniosków ze swoich czynów. Niestety w obecnych czasach rodzice i nauczyciele najbardziej skupiają się na teoretycznych osiągnięciach dziecka, które w przyszłości umożliwią  dostanie się do kolejnej, lepszej szkoły, na wymarzony kierunek uniwersytecki czy wreszcie do upragnionej pracy. Obecnie dzieci skupiają się głównie na zbieraniu pochwał, a niemal każda aktywność niebędąca teorią jest im zakazana. Opiekunowie uważają, że kiedy dziecko nie bierze udziału w pracach domowych czy wyjściach ze znajomymi, ma więcej czasu na naukę i to jest dla niego lepsze. Niestety prawda jest odmienna, wielu rzeczy tj. rozpalanie ogniska, ostrzenie nożem patyków, nawiązywanie relacji z rówieśnikami i osobami starszymi, gotowania, czy odkurzania nie można nauczyć się w teorii. Warto umożliwiać dziecku takie i inne formy aktywności, przesadne bezpieczeństwo nie uchroni dziecka w życiu dorosłym, a wręcz przeciwnie – jeśli wtedy się coś stanie, nie będzie umiało prawidłowo reagować. Z tego powodu warto zachęcać swoich podopiecznych do ciągłego działania, podejmowania prób i nie zniechęcania się przy natrafieniu na trudności czy przy doznawaniu porażki. W takich sytuacjach należy porozmawiać z młodym człowiekiem, przeanalizować sytuację, poznać jego emocjach, zdanie na dany temat i zamiary. Zadaniem osób starszych jest mobilizowanie do dalszego działania, zachęcanie do podejmowania kolejnych prób oraz wspieranie w trudnych sytuacjach.

  • stosowanie metod aktywizujących

Rola opiekunów skupia się na prowokowaniu ich do myślenia, pomocy w nazywaniu nowych rzeczy, zachęcaniu do samodzielnego działania. Ważne jest aby rodzice i nauczycieli regularnie przekazywali informacje co sądzą o ich zachowaniu. Dzieci najlepiej uczą się na własnych doświadczeniach i popełnianych błędach. Wolą same odkrywać co jest dla nich ważne i dobre, poznać swoje uczucia, potrzeby, preferencje. Konieczne jest pamiętanie aby nie narzucać młodemu człowiekowi swojego zdania.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Program Wychowawczo-Profilaktyczny

 

Kształtowanie postaw oraz wartości stanowi źródło inspiracji oraz dyrektyw dla dyrekcji przedszkola oraz kadry pedagogicznej.                               

Poniższa część Programu Wychowawczo-Profilaktycznego pt.: „Wychowanie do wartości” ma na celu wychowanie dzieci w duchu systemu wartości pielęgnowanego przez wiele wcześniejszych pokoleń Polek i Polaków. Krzewienie wyznawanego w danym społeczeństwie systemu wartości jest fundamentem procesu wychowania. Rodzice, nauczyciele i wychowawcy stanowią dla nich wzór do naśladowania z tego powodu ich zadaniem jest ukazywanie tego co wartościowe, przybliżanie i tłumaczenie czym są i co znaczą poszczególne wartości. Wychowanie do wartości kształtuje orientację aksjologiczną młodych ludzi, czyli gotowość do świadomego i odpowiedzialnego wybierania wartości i odpowiadania za nie.

 

Zadanie Sposób realizacji Odpowiedzialny Termin oraz częstotliwość Odbiorca
1.       Opracowanie działań koniecznych do prowadzenie efektywnego wychowania do wartości.

 

 

– prowadzenie badań, ewaluacji. wszyscy nauczyciele cały rok Cała społeczność przedszkolna
 

Przykłady:

·         Rada Pedagogiczna przy współpracy z Radą Rodziców tworzy propozycję działań wychowawczo-profilaktycznych, mających na celu wspieranie pozytywnych wartości wyznawanych przez dzieci , podjęcie działań interwencyjnych mających na celu zmianę aktualnego, niekorzystnego stanu wyznawanych wartości, itp. i/lub j.w.;

 

 

 

 

1.       Szkolenie kadry pedagogicznej
z tematu wartości oraz metod nauczania wychowania
w wartościach. 
– proponowane pozycje książkowe,

– udział w seminariach oraz szkoleniach przybliżających tematykę wartości, wartości w edukacji
i wychowaniu młodych ludzi oraz sposobów uczenia podopiecznych.

 

wszyscy nauczyciele cały rok Nauczyciele
i wychowawcy
 

Przykłady:

·         zapoznanie nauczycieli i prawnych opiekunów dzieci ze statystykami odnoście preferowanych postaw
i wyznawanych wartości u dzieci na różnych etapach edukacji przedszkolnej – spotkanie z psychologiem,

·         zapoznanie z książką „Z dzieckiem w świat wartości” autorstwa Ireny Koźmińskiej i Elżbiety Olszewskiej, która jest obowiązkową pozycją, poradnikiem wskazującym dlaczego trzeba i w jaki sposób uczyć dzieci wartości;

·         przeprowadzenie wewnętrznych warsztatów z tematów:

o   W jaki sposób uczyć dzieci wartości;

o   Czym są wartości moralne i dlaczego są potrzebne;

o   Jakie wartości warto przekazywać dzieciom i czym każda z nich się wyróżnia – np. szacunek, odpowiedzialność, uczciwość, sprawiedliwość, odwaga, samodyscyplina, szczęście, edukacja, oddanie, piękno, mądrość.

·         szkolenie: gdzie i w jakich okolicznościach rodzina powinna poszukiwać pomocy. Nauczyciele zyskają umiejętność wspierania opiekunów dzieci w sytuacjach trudnych, gdy przekazywany system postaw okaże się nie akceptowany przez społeczeństwo – szkolenie prowadzone np.: przez przedstawiciela Specjalistycznej Poradni Rodzinnej;

 

1.       Zwiększenie świadomości
w temacie wychowania w wartości przez rodzinę. Uświadomienie ich kluczowego znaczenia w edukacji. 
– warsztaty dla dorosłych,

– spotkania z wychowawcami, psychologiem,

– materiały informacyjne,

– polecane pozycje książkowe.

 

wszyscy nauczyciele cały rok Rodzice/ opiekunowie dzieci
 

Przykłady:

·         działania edukacyjne dla rodziców/ opiekunów dzieci zwiększające ich kompetencje wychowawcze:

o   zorganizowanie spotkania z psychologiem specjalizującym się w tym temacie – zaznajomienie zebranych ze znaczenia wartości w życiu człowieka. Wytłumaczenie, że wyznawany system wartości oraz preferowane postawy życiowe są bazą do funkcjonowania – to one kształtują dziecko i wyznaczają to kim jest i będzie w przyszłości, jak postępuje wobec innych ludzi, jakie ma przemyślenia, dążenia, pragnienia itp.

o   informowanie z jakimi konsekwencjami mogą się spotkać, w sytuacji gdy dziecko nie zostanie zaznajomione z promowanymi, pozytywnymi wartościami społecznymi;

o   pedagogizacja na temat zmian rozwojowych i wynikających z tego zmian systemu wartości;

·         wychowawcy udzielają rodzicom/ opiekunom informacji na temat Poradni Rodzinnych, które specjalizują się w rozwiązywaniu sytuacji kryzysowych, problemów wychowawczych w rodzinie oraz problemów małżeńskich;

·         uświadomienie rodzicom/ opiekunom dzieci jak ważną rolę odgrywa ich podejście oraz wyznawane przez nich wartości – np. jeśli dziecko widzi jeden typ zachowania jednakże rodzic mówi coś co ma znaczenie przeciwne np.: „tak nie wolno robić”, daje dziecku sprzeczne sygnały. W takiej sytuacji trudno spodziewać się, że dziecko będzie przestrzegać ustalonych zasad, kiedy rodzic ich oczekuje jednakże sam nie przestrzega. Jedynie jednolity, spójny system zachowania i wyznawanych wartości może przynieść oczekiwany skutek – zdania w stylu „mi wolno tak się zachowywać ponieważ jestem starszy”, „zdarzyło mi się to tylko raz”, „mi tak wolno” nie są dla młodego człowieka żadnym wytłumaczeniem. Z tego powodu, jeśli chcemy, aby nasz podopieczny respektował przekazywane mu przez nas wartości, sami musimy ich przestrzegać, dając tym samym dobry przykład;

·         psycholog prowadzi zajęcia edukujące rodziców na temat znaczenie podejmowanych przez nich działań i wynikających z nich konsekwencji – np. gdy podopieczny skłamie należy niezwłocznie z nim porozmawiać i wytłumaczyć dlaczego nie powinien się w tej sposób zachowywać, w przeciwnym wypadku brak zachowania może zostać uznany jako ciche przyzwolenie na wykazywanie niewłaściwego zachowania. Niestety argumenty typu: „nie wolno tak się zachowywać ponieważ ja tak mówię”, nie odniosą zamierzonego rezultatu. Specjalista prowadzący zajęcia informuje również opiekunów, że gdy na kłamstwie zostanie przyłapane małe dziecko, może to być efektem tzn. fantazjowania dziecięcego. Jednak w przypadku nastolatka mamy już pewność, że jest to kłamstwo z premedytacją (powody takiego zachowania mogą być również „pozytywne”, tj. ochrona rodziców przed przykrymi informacjami, niechęć martwienia ich). Dziecko wychowywane w wartościach ma rozumieć, że w życiu powinno się je pielęgnować i według nich żyć nie ze strachu przed karą lub pod presją, ale
z wewnętrznej potrzeby, spokoju sumienia i dla porządku społecznego.

1.       Wzbogacenie wiedzy dzieci na temat wartości oraz określenie ich znaczenia w życiu codziennym.

 

 

– wyjścia do teatru/ filharmonii/ muzeum/ itp.,

– zajęcia z psychodramy,

– zajęcia interaktywne,

– spotkania z psychologiem.

wszyscy nauczyciele cały rok Dzieci
Przykłady:·         nauczyciele i wychowawcy pracują nad prawidłowym kształtowaniem postaw dzieci– podejmują działania mające na celu uświadomienie wychowankom czym są wartości, dlaczego istotne jest ich posiadania, jakie korzyści niosą dla nich samych – zajęcia prowadzone w formie dram, ćwiczeń ruchowych i aktywujących  do nawiązywania współpracy i większej otwartości na innych;

·         praca z psychologiem – ćwiczenie w wychowankach umiejętności refleksyjnego podejścia do własnych zachowań, wyborów i postaw. Prowadzone ćwiczenia mają na celu wypracować zdolność kontrolowania niechcianych postaw oraz umiejętność monitorowania własnego zachowania. Psycholog prowadzi systematyczne zajęcia zawierające elementy psychodramy, podczas których dzieci odgrywają trudne sytuacje ze swojej przeszłości w celu odnalezienia alternatywnej, bardziej skutecznej drogi poradzenia sobie w trudnej sytuacji;

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 


Część: Społeczność przedszkolna – bezpieczeństwo w społeczności przedszkolnej i trudności w nawiązywaniu kontaktów rówieśniczych

 

Społeczność przedszkolna

 

W części Programu Profilaktyczno-Wychowawczego poświęconego społeczności przedszkolnej, omówione zostaną dwa ważne zagadnienia:

  1. Bezpieczeństwo w społeczności przedszkolnej,
  2. Prawidłowe relacje rówieśnicze – trudności w kontaktach rówieśniczych.

Przytoczone przepisy prawne obejmują oba zagadnienia.

 

Przepisy prawne

 

  1. Ustawa z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r. poz. 1943 z późń. zm.);
  2. Ustawa z dnia 14 grudnia 2016 r. prawo oświatowe (Dz. U. z 2017 r. poz. 59, 949);
  3. Rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej z dnia 14 lutego 2017 r. w sprawie podstawy programowej wychowania przedszkolnego oraz podstawy programowej kształcenia ogólnego dla szkoły podstawowej, w tym dla uczniów z niepełnosprawnością intelektualną w stopniu umiarkowanym lub znacznym, kształcenia ogólnego dla branżowej szkoły I stopnia, kształcenia ogólnego dla szkoły specjalnej przysposabiającej do pracy oraz kształcenia ogólnego dla szkoły policealnej (Dz.U. 2017 poz. 356);
  4. Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (Dz.U. 2017 r. 459);
  5. Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz.U. 2016 r. poz. 1822);
  6. Rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie bezpieczeństwa i higieny w publicznych i niepublicznych szkołach i placówkach (Dz.U. 2003 nr 6 poz. 69);
  7. Rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 8 listopada 2001 r. w sprawie warunków i sposobu organizowania przez publiczne przedszkola, szkoły i placówki krajoznawstwa i turystyki (Dz.U. 2001 r. nr 135 poz. 1516 i 2014 r. poz. 1150);
  8. Ustawa z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia (Dz.U. 2017 r.poz. 149, 60);
  9. Ustawa z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu przemocy w rodzinie (Dz.U. 2015 r. poz. 1390);
  10. Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 13 września 2011 r. w sprawie procedury „Niebieskie Karty” oraz wzorów formularzy „Niebieska Karta” (Dz.U. 2011 nr 209 poz. 1245);
  11. Ustawa z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii (Dz.U. 2017 r.poz. 783, 1458);
  12. Ustawa z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (U. 2016 r. poz. 487);

 

  1. Rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej z dnia 9 sierpnia 2017 r. w sprawie warunków organizowania kształcenia, wychowania i opieki dla dzieci i młodzieży niepełnosprawnych, niedostosowanych społecznie i zagrożonych niedostosowaniem społecznym (Dz. U. z 2017 r. poz. 1578);
  2. Ustawa z dnia 9 listopada 1995 r. o ochronie zdrowia przed następstwami używania tytoniu
    i wyrobów tytoniowych (U. 2017 r. poz. 957);
  3. Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 23 czerwca 2015 r. w sprawie realizacji Rządowego programu wspomagania w latach 2015–2018 organów prowadzących szkoły w zapewnieniu bezpiecznych warunków nauki, wychowania i opieki w szkołach – „Bezpieczna+” (Dz. U. z 2015 r. poz. 972);
  4. Konwencja o prawach dziecka, przyjęta przez Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych dnia 20 listopada 1989 r. (Dz.U. 1991 nr 120 poz. 526);
  5. Ustawa z dnia 18 sierpnia 2011 r. o bezpieczeństwie osób przebywających na obszarach wodnych (Dz. U. 2016 r. poz. 656);
  6. Ustawa z dnia 18 sierpnia 2011 r. o bezpieczeństwie i ratownictwie w górach i na zorganizowanych terenach narciarskich (Dz.U. 2011 nr 208 poz. 1241 z późń. zm.);
  7. Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. 2017 r. poz. 1260);
  8. Ustawa z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych
    u ludzi (Dz.U. 2016 poz. 1866);
  9. Ustawa z dnia 19 sierpnia 1994 r. o ochronie zdrowia psychicznego (U. 2017 r. poz. 882);
  10. Rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 8 kwietnia 2011 r. w sprawie prowadzenia nadzoru nad jakością wody w kąpielisku i miejscu wykorzystywanym do kąpieli (Dz.U. 2016 poz. 1602).

 

 

Stan prawny z 1.09.2017 r.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Wprowadzenie

Przedmiotem nieustannej troski dorosłych powinno być dążenie do stworzenia dzieciom warunków do nauki, zabawy i wypoczynku w przyjaznej, radosnej atmosferze. Niestety żyjemy w czasach, gdzie na co dzień spotykamy się z wypadkami bądź sami im ulegamy. Zadaniem dyrektora przedszkola jest zadbanie o bezpieczeństwo i zdrowy pobyt swoich podopiecznych i pracowników na terenie ich przebywania w obszarze przedszkola.

Zapewnienie bezpieczeństwa oraz higienicznych warunków pracy i pobytu w przedszkolu, a także zagwarantowanie takich samych warunków podczas organizowanych przez przedszkole inicjatyw zewnętrznych, spoczywa na dyrektorze , nauczycielach i opiekunach. W dniu 31 grudnia 2002 roku, Minister Edukacji Narodowej i Sportu wydał Rozporządzenie regulujące te kwestie
w publicznych i niepublicznych placówkach (Dz.U. 2003 nr 6 po. 69). Pełną treść dokumentu można uzyskać poprzez stronę Internetową Sejmu RP (www.isap.sejm.gov.pl). Poniżej przedstawiamy inne fragmenty dokumentów prawnych, które regulują omawiane kwestie. Ich pełen zapis dostępny jest na wskazanej wcześniej stronie Internetowej Sejmu RP.

Rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie bezpieczeństwa i higieny w publicznych i niepublicznych szkołach i placówkach (Dz.U. 2003 nr 6 poz. 69):

  • 2. Dyrektor zapewnia bezpieczne i higieniczne warunki pobytu w szkole lub placówce, a także bezpieczne i higieniczne warunki uczestnictwa w zajęciach organizowanych przez szkołę lub placówkę poza obiektami należącymi do tych jednostek
  • 13. Niedopuszczalne jest prowadzenie jakichkolwiek zajęć bez nadzoru upoważnionej do tego osoby.
  • 14. 1. Przerwy w zajęciach uczniowie spędzają pod nadzorem nauczyciela.
  • 40. Pracownik szkoły lub placówki, który powziął wiadomość o wypadku, niezwłocznie zapewnia poszkodowanemu opiekę, w szczególności sprowadzając fachową pomoc medyczną, a w miarę możliwości udzielając poszkodowanemu pierwszej pomocy
  • 51. Dyrektor omawia z pracownikami szkoły lub placówki okoliczności i przyczyny wypadków oraz ustala środki niezbędne do zapobieżenia im.

 

Rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 26 sierpnia 2009 r. w sprawie przygotowania nauczycieli do prowadzenia zajęć edukacyjnych w zakresie udzielania pierwszej pomocy (Dz.U. 2009 nr 139 poz. 1132):

  • 3. Wiedzę i umiejętności niezbędne do prowadzenia zajęć edukacyjnych w zakresie udzielania pierwszej pomocy nabywa się w ramach szkolenia uwzględniającego specyfikę zajęć edukacyjnych
    w zakresie udzielania pierwszej pomocy, zwanego dalej „szkoleniem”, organizowanego przez podmiot, wymieniony w przepisach wydanych na podstawie art. 78 ust. 1 ustawy z dnia 7 września 1991 r.
    o systemie oświaty (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r. poz. 1943 z późń. zm.) zwany dalej „podmiotem organizującym szkolenie”.

Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (Dz.U. 2017 r. 459):

Art. 427.

Kto z mocy ustawy lub umowy jest zobowiązany do nadzoru nad osobą, której z powodu wieku albo stanu psychicznego lub cielesnego winy poczytać nie można, ten obowiązany jest do naprawienia szkody wyrządzonej przez tę osobę, chyba że uczynił zadość obowiązkowi nadzoru albo że szkoda byłaby powstała także przy starannym wykonywaniu nadzoru. Przepis ten stosuje się również do osób wykonywających bez obowiązku ustawowego ani umownego stałą pieczę nad osobą, której z powodu wieku albo stanu psychicznego lub cielesnego winy poczytać nie można.

 

Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz.U. 2016 r. poz. 1822):

Art. 572.

  • 1. Każdy, komu znane jest zdarzenie uzasadniające wszczęcie postępowania z urzędu, obowiązany jest zawiadomić o nim sąd opiekuńczy.
  • 2. Obowiązek wymieniony w § 1 ciąży przede wszystkim na urzędach stanu cywilnego, sądach, prokuratorach, notariuszach, komornikach, organach samorządu i administracji rządowej, organach Policji, placówkach oświatowych, opiekunach społecznych oraz organizacjach i zakładach zajmujących się opieką nad dziećmi lub osobami psychicznie chorymi.

 

Ustawa z dnia 9 listopada 1995 r. o ochronie zdrowia przed następstwami używania tytoniu
i wyrobów tytoniowych (Dz.U. 2017 r. poz. 957):

Art. 3.

Ochrona zdrowia przed następstwami używania tytoniu realizowana jest przez kształtowanie polityki zdrowotnej, ekonomicznej i społecznej, do której należy:

  • promocja zdrowia przez propagowanie stylu życia wolnego od nałogu palenia papierosów, używania innych wyrobów tytoniowych oraz palenia papierosów elektronicznych;

2a) działalność wychowawcza i informacyjna;

Art. 5.

  1. Zabrania się palenia wyrobów tytoniowych, w tym palenia nowatorskich wyrobów tytoniowych, i palenia papierosów elektronicznych, z zastrzeżeniem

Art. 5a:

  • na terenie jednostek organizacyjnych systemu oświaty, o których mowa w przepisach
    o systemie oświaty, oraz jednostek organizacyjnych pomocy społecznej, o których mowa w przepisach o pomocy społecznej;
  • na terenie uczelni;

 

Art. 8.

  1. Zabrania się reklamy wyrobów tytoniowych, papierosów elektronicznych, pojemników zapasowych lub rekwizytów tytoniowych i promocji wyrobów tytoniowych, papierosów elektronicznych, pojemników zapasowych lub rekwizytów tytoniowych oraz reklamy i promocji produktów imitujących te wyroby, lub symboli związanych z używaniem tytoniu, wyrobów tytoniowych, papierosów elektronicznych lub pojemników zapasowych, w szczególności:
  • w telewizji, radiu, kinach, podmiotach leczniczych, szkołach i placówkach oświatowo-wychowawczych, w prasie dziecięcej i młodzieżowej, na terenie obiektów sportowo-rekreacyjnych oraz w innych miejscach publicznych;

                                                                                                                                                                 

Ustawa z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii (Dz.U. 2017 r. poz. 783, 1458):

Art. 2.

  1. Przeciwdziałanie narkomanii realizuje się przez odpowiednie kształtowanie polityki społecznej, gospodarczej, oświatowo-wychowawczej i zdrowotnej, a w szczególności:
    1. działalność wychowawczą, edukacyjną, informacyjną i profilaktyczną;
    2. leczenie, rehabilitację i reintegrację osób uzależnionych;
    3. ograniczanie szkód zdrowotnych i społecznych;
    4. nadzór nad substancjami, których używanie może prowadzić do narkomanii; Opracowano na podstawie: t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 224, 437.
    5. zwalczanie niedozwolonego obrotu, wytwarzania, przetwarzania, przerobu
      i posiadania substancji, których używanie może prowadzić do narkomanii;
    6. nadzór nad uprawami roślin zawierających substancje, których używanie może prowadzić do narkomanii.

 

Art. 5.

  1. Zadania w zakresie przeciwdziałania narkomanii realizują organy administracji rządowej i jednostek samorządu terytorialnego w zakresie określonym w ustawie.
  2. Zadania w zakresie przeciwdziałania narkomanii są realizowane, w zakresie określonym w ustawie, także przez:
  • przedszkola, szkoły i inne jednostki organizacyjne wymienione w art. 2 pkt 3–5 i 7–9 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r. poz. 1943 z późń. zm.);
  • szkoły wyższe;

Art. 3.

W realizacji zadań, o których mowa w art. 2 ust. 1, mogą uczestniczyć organizacje pozarządowe i inne podmioty, których działalność statutowa obejmuje zadania należące do sfery zadań publicznych
w zakresie ochrony i promocji zdrowia, pomocy społecznej, działalności charytatywnej, nauki,

edukacji, oświaty i wychowania, kultury fizycznej, porządku i bezpieczeństwa publicznego lub przeciwdziałania patologiom społecznym, promocji i organizacji wolontariatu, po przeprowadzeniu konkursu, o którym mowa w art. 11 ust. 2 ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego
i o wolontariacie (Dz. U. z 2014 r. poz. 1118, z późn. zm.5) ), a także samorządy zawodów medycznych, rodziny osób uzależnionych, oraz grupy samopomocy osób uzależnionych i ich rodzin.

 

Art. 19.

  1. Działalność wychowawcza, edukacyjna, informacyjna i profilaktyczna obejmuje:
  • promocję zdrowia psychicznego;
  • promocję zdrowego stylu życia;
  • informowanie o szkodliwości środków i substancji, których używanie może prowadzić do narkomanii, oraz o narkomanii i jej skutkach;
  • edukację psychologiczną i społeczną;
  • edukację prawną;
  • działania interwencyjne.
  1. Działalność, o której mowa w ust. 1, obejmuje w szczególności:
  • wprowadzanie problematyki zapobiegania narkomanii do programów wychowawczych jednostek organizacyjnych systemu oświaty;
  • wprowadzanie problematyki zapobiegania narkomanii do programów przygotowania zawodowego osób zajmujących się wychowaniem oraz profilaktyką w szkołach i innych placówkach systemu oświaty oraz w szkołach wyższych;
  • wprowadzanie problematyki zapobiegania narkomanii do programów szkolenia żołnierzy w czynnej służbie wojskowej;
  • prowadzenie działalności profilaktycznej, w szczególności w środowiskach zagrożonych uzależnieniem;
  • wspieranie działań ogólnokrajowych i lokalnych organizacji, o których mowa w art. 5 ust. 3, oraz innych inicjatyw społecznych;
  • uwzględnianie problematyki zapobiegania narkomanii w działalności publicznej radiofonii i telewizji oraz innych środków masowego przekazu;
  • prowadzenie badań naukowych nad problematyką narkomanii.

 

 

Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny (Dz.U. z 2016 r.poz. 1137, 2138, z 2017 r. poz. 244, 768, 773, 952, 966, 1214):

Art. 207.

  • 1. Kto znęca się fizycznie lub psychicznie nad osobą najbliższą lub nad inną osobą pozostającą
    w stałym lub przemijającym stosunku zależności od sprawcy albo nad małoletnim lub osobą nieporadną ze względu na jej stan psychiczny lub fizyczny, podlega karze pozbawienia wolności od
    3 miesięcy do lat 5.
  • 2. Jeżeli czyn określony w § 1 połączony jest ze stosowaniem szczególnego okrucieństwa, sprawca podlega karze pozbawienia wolności od roku do lat 10.
  • 3. Jeżeli następstwem czynu określonego w § 1 lub 2 jest targnięcie się pokrzywdzonego na własne życie, sprawca podlega karze pozbawienia wolności od lat 2 do 12.

 

Art. 208.

Kto rozpija małoletniego, dostarczając mu napoju alkoholowego, ułatwiając jego spożycie lub nakłaniając go do spożycia takiego napoju, podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Poniżej zebrany wykaz aktów prawnych reguluje wskazane zagadnienia (stan prawny na marzec 2017 roku):

Wycieczki, rekreacja, wypoczynek

  1. Ustawa z dnia 18 sierpnia 2011 r. o bezpieczeństwie osób przebywających na obszarach wodnych (Dz.U. 2011 nr 208 poz. 1240);
  2. Ustawa z dnia 18 sierpnia 2011 r. o bezpieczeństwie i ratownictwie w górach i na zorganizowanych terenach narciarskich (Dz.U. 2011 nr 208 poz. 1241);
  3. Ustawa z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie (Dz.U. 2010 nr 127 poz. 857);
  4. Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. 1997 nr 98 poz. 602);
  5. Rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 8 listopada 2001 r. w sprawie warunków i sposobu organizowania przez publiczne przedszkola, szkoły i placówki krajoznawstwa i turystyki (Dz.U. 2001 nr 135 poz. 1516);
  6. Ustawa z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz. U. z 2016 r. poz. 1943);
  7. Ustawa z dnia 14 grudnia 2016 r. prawo oświatowe (Dz. U. z 2017 r. poz. 59).

Zdrowie

  1. Ustawa z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych
    u ludzi (Dz.U. 2008 nr 234 poz. 1570);
  2. Ustawa z dnia 19 sierpnia 1994 r. o ochronie zdrowia psychicznego (U. 2017 r. poz. 882);
  3. Rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie bezpieczeństwa i higieny w publicznych i niepublicznych szkołach i placówkach (Dz.U. 2003 nr 6 poz. 69);
  4. Ustawa z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia (Dz.U. 2017 r.poz. 149, 60);
  5. Ustawa z dnia 18 lipca 2001 r. – Prawo wodne (Dz.U. 2017 r. poz. 1121)
  6. Ustawa z dnia 20 lipca 2017 r. – Prawo wodne (Dz.U. 2017 r. poz. 1566).

 

Obiekty

  1. Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz.U. 1994 nr 89 poz. 414);
  2. Ustawa z dnia 24 sierpnia 1991 r. o ochronie przeciwpożarowej (Dz.U. 1991 nr 81 poz. 351);
  3. Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. 2002 nr 75 poz. 690);
  4. Rozporządzenie Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 19 sierpnia 2004 r. w sprawie obiektów hotelarskich i innych obiektów, w których są świadczone usługi hotelarski (Dz.U. 2004 nr 188 poz. 1945);
  5. Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2010 r.
    w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów (Dz.U. 2010 nr 109 poz. 719).

 

 

Program wychowawczo-profilaktyczny

Bezpieczeństwo w społeczności przedszkolnej

 

Wychodząc naprzeciw oczekiwaniom ministerstwa, rodziców, opiekunów, wychowawców i nauczycieli podejmujemy się przeprowadzenia działań
o charakterze wychowawczo-profilaktycznym. Przyczyni się on do zapewnienia odpowiedniego i bezpiecznego środowiska pracy i nauki dla osób przebywających na terenie przedszkola bądź pozostających pod opieką jej wychowawców podczas prowadzonych zajęć poza granicami placówki ale również w jej zakresie.

Celem prowadzonych przez nas działań jest:

  1. poprawa stanu bezpieczeństwa na terenie przedszkola, w obrębie i poza nim,
  2. prowadzenie analizy i działań profilaktycznych w stosunku do zachowań społecznie nieakceptowanych,
  3. profilaktyka zachowań ryzykownych,
  4. intensyfikacja wspólnych (przy współpracy rodziców i nauczycieli) działań wychowawczych,
  5. kształtowanie umiejętności bezpiecznych zachowań i radzenie sobie w sytuacjach skomplikowanych i trudnych,
  6. tworzenie tradycji i więzi z przedszkolem,
  7. budowanie schematów reagowania w sytuacjach kryzysowych,
  8. uświadomienie rodzicom i nauczycielom istoty problemu alienowania wychowanków,
  9. przedstawienie bądź przypomnienie panujących zasad i norm postępowania,
  10. budowanie szacunku do nauczycieli i pracowników placówki.

 

 

 

 

 

Zadanie Sposób realizacji Odpowiedzialny Termin oraz częstotliwość Odbiorca
1.       Poprawa stanu bezpieczeństwa na terenie przedszkola, w  obrębie i poza nim.

2.       Badanie poczucia bezpieczeństwa w przedszkolu.

– dobór odpowiednich działań wychowawczo-profilaktycznych,

– spotkania informacyjne.

 

nauczyciele cały rok cała społeczność przedszkolna
 

Przykłady:

·         zapoznanie / przypomnienie wychowankom, nauczycielom, dyrekcji oraz rodzicom / opiekunom dzieci zasad i reguł bezpieczeństwa obowiązujących na terenie placówki;

·         wprowadzenie nowych działań wychowawczo-profilaktycznych opracowanych na podstawie otrzymanych wyników dotyczących poziomu bezpieczeństwa w przedszkolu.

 

 


1.       Kreowanie zdrowego, bezpiecznego i przyjaznego środowiska.2.       Promowanie zdrowego
i aktywnego stylu życia wśród dzieci.3.       Zaznajomienie wychowanków
z praktyczną formą pierwszej pomocy.

 

– uroczystości przedszkolne,

– zajęcia fizyczne,

– spotkania ze specjalistami, pracownikami służb medycznych i/lub paramedycznych,

– pogadanka.

nauczyciele cały rok dzieci
 

Przykłady:

·         prowadzenie uświadamiających spotkań , które przybliżą im i pomogą zrozumieć zasady bezpieczeństwa oraz komfortowego przebywania na terenie przedszkola. Poza przypomnieniem i usystematyzowaniem wiedzy dzieci na temat zasad wynikających z regulaminu przedszkolnego oraz norm społecznych, warto poruszyć również temat wpływu warunków w jakich przebywają: np. ciągłe przebywanie w sferze hałasu, nieprzewietrzonych pomieszczeniach, nieodpowiednio doświetlonych pomieszczeniach, itp.;

·         uświadomienie zagrożeń wynikających z kontaktowania się z osobami obcymi bez zgody i wiedzy dorosłych. Wychowawcy informują dzieci o konieczności informowania najbliższego nauczyciela o fakcie pojawienia się osoby nieznajomej na terenie przedszkola;

·         organizacja zawodów sportowych podczas, których przyznane zostaną nagrody fair play;

·         zajęcia przeprowadzone przez przedstawicieli służb medycznych, ratowników medycznych, bądź przygotowanego w tym temacie nauczyciela – zasady zachowania podczas wypadku, udzielanie pierwszej pomocy;

·         kształtowanie postaw akceptujących różnorodność wśród podopiecznych:

o   na początku roku szkolnego warto przeprowadzić zajęcia integracyjne dla dzieci,

o   zajęcia organizowane również w sytuacjach pojawienia się sytuacji konfliktowej, nowych warunków środowiskowych bądź w momencie nastąpienia dużego przemieszczanie dzieci w grupach,

 

1.       Zapobieganie problemom
i zachowaniom problemowym
u dzieci.2.       Profilaktyka zachowań agresywnych, przemocy.3.      Profilaktyka uzależnienia od gier komputerowych.
– spotkania ze specjalistami
np. funkcjonariusze policji, straży pożarnej, straż pożarna, pracownicy Poradni Psychologiczno-Pedagogicznej,  
nauczyciele cały rok dzieci
 

Przykłady:

·         Zapoznanie wychowanków z  zasadami obowiązującymi na terenie przedszkola;

·         pogadanka – przekazywanie wiedzy na temat szkodliwości jedzenia nieznanych produktów spożywczych ;

·         prowadzenie rozmowy na temat agresji, tolerancji, niepełnosprawności;

·         zajęcia polegające na wzmacnianiu samooceny u wychowanków – odkrywanie swoich mocnych stron oraz potencjału charakteru. Warto aby podopieczni wiedzieli,  w jaki sposób mogą rozwijać swoje zdolności.

·         spotkania z przedstawicielami służb mundurowych – uświadomienie dzieciom jakie kary grożą za stosowanie agresji i przemocy wobec drugiej osoby. Mundurowi wskażą w jaki sposób należy się bronić oraz jakie działania zaradcze każdy samodzielnie powinien podjąć. Udzielą również wskazówek jak reagować, gdy zostanie się świadkiem zdarzenia i gdzie należy szukać pomocy;

·         kształtowanie wspierającego środowiska szkolnego, promowanie zachowań fair play, pracy wolontariatu (np. praca na rzecz osób potrzebujących;

·         prowadzenie interwencji przez wychowawców grup w sytuacji gdy wychowankowie używają wulgaryzmów i nie przestrzegają zasad;

 

1.       Usprawnienie oraz zwiększenie skuteczności oddziaływań przedszkola w sytuacjach zagrożenia.

2.       Wypracowanie jednolitych metod współpracy między rodzicami
a przedszkolem.

3.       Promowanie zachowań i postaw godnych naśladowania.

4.       Rozwiązywanie kryzysów rozwojowych i życiowych dzieci  m.in. Związanych
z eurosieroctwem, rodzinami niepełnymi, rodzinami wielodzietnymi, przemocą
w rodzinie, nałogami w rodzinie, itp.

 

– udział w szkoleniach wewnętrznych
i zewnętrznych,- spotkania z rodzicami grupowo
i indywidualnie,- spotkania informacyjne ze specjalistami,

– materiały informacyjne, broszury.

 

nauczyciele cały rok nauczyciele
i wychowawcy
 

Przykłady:

·         przypomnienie nauczycielom i innym pracownikom placówki zasad bezpieczeństwa, BHP oraz norm i reguł, które obowiązują na terenie przedszkola;

·         udział w szkoleniach miękkich – rozwijanie kompetencji wychowawczych i profilaktycznych nauczycieli – przeszkolenie wszystkich nauczycieli w zakresie udzielania pierwszej pomocy;

·         szkolenie z tematu: eurosieroctwo – wychowawcy i nauczyciele są świadomi, które dzieci w przedszkolu dotknięte są problemem eurosieroctwa, przynależnością do rodzin niepełnych czy wielodzietnych, rodzin, w których istnieje problem przemocy bądź nałogu. Pracownicy  na bieżąco kontrolują sytuację, zapisują
i zgłaszają wszystkie sytuacje budzące w nich niepokój bądź niepewność o dobro dzieci;

·         utrzymywanie kontaktu z policją oraz poradniami;

·         szkolenie zewnętrzne pt. „jak rozmawiać z trudnym rodzicem” lub „w jaki sposób przekazać rodzicowi trudne, niepochlebne informacje o jego dziecku i zachęcić go do współpracy przy poprawie jego zachowania”;

 

1.       Pedagogizacja opiekunów wychowanków oraz sposobów prowadzenia działań profilaktycznych.

2.       Zachęcanie rodziców / opiekunów do częstszego uczestnictwa w życiu przedszkola. Nawiązanie stałej współpracy z rodzicami.

– szkolenia, warsztaty,

– materiały szkoleniowe, spis publikacji naukowych,

– spotkania z psychologiem / pedagogiem szkolnym,

– spotkania z wychowawcą.

 

nauczyciele cały rok Rodzice/ opiekunowie dzieci.
 

Przykłady:

·         przeprowadzenie szkolenia z tematyki wychowania do wartości:

o   uświadomienie opiekunom jak istotna jest ich opinia i jaki wpływ wywiera na młodego człowieka,

o   opracowanie wspólnego podejścia do dziecka – ważne jest, aby nauczyciele i rodzice udzielali sobie wzajemnego wsparcia w trakcie trwania edukacji. Okazywanie niechęci, wyśmiewanie, bądź lekceważenie którejkolwiek ze stron jest niedopuszczalne i nieefektywne z punktu widzenia nauczania.

·         pogadanka na temat występujących sytuacji zagrażających bezpieczeństwu ich dzieci (promowanie bezpiecznego korzystania z Internetu, przeciwdziałanie agresji i przemocy, budowanie pozytywnych autorytetów);

·         organizowanie pomocy psychologiczno-pedagogicznej dla rodziców dzieci sprawiają trudności wychowawcze, itp.;

·         pracownicy przedszkola okazują wsparcie w trudnych sytuacjach (np. rozmowy z wychowawcą, psychologiem, pomoc w nawiązaniu współpracy z Poradnią Psychologiczno-Pedagogiczną, Gminnym / Miejskim Ośrodkiem Pomocy Społecznej, Sądem Rodzinnym);

·         budowanie pozytywnej, otwartej współpracy na linii rodzice / opiekunowie dzieci – nauczyciele (np. organizowanie spotkań indywidualnych, udostępnianie telefonu czy e-maila służącego do szybkiego kontaktu z nauczycielami w sytuacjach nagłych, zapoznanie rodziców z dokumentacją przedszkola, zachęcanie do udziału w wyjazdach, wyjściach)

·         pracownicy przedszkola są chętni do pomocy. Sami zachęcają rodziców do podejmowania kroków zaradczych w sytuacji pojawienia się sytuacji problemowych lub trudnych. Wskazują miejsca i osoby, do których powinni się zgłosić celem uzyskania pomocy oraz informują czego mogą się spodziewać – spotkanie z rodzicami, spotkania indywidualne, spotkania ze specjalistami, którzy prowadzą prelekcję na wybrane wcześniej tematy, itp.

 

 

1.       Poprawa poziomu bezpieczeństwa na terenie przedszkola.

 

– prowadzenie prac remontowych,

– instalowanie niezbędnych sprzętów
i montowanie usprawnień,

– dbanie o bezpieczeństwo fizyczne, emocjonalne i intelektualne podopiecznych.

 

Inspektor BHP , dyrektor cały rok Dyrekcja przedszkola, pracownicy
 

Przykłady:

·         umieścić plan ewakuacji w widocznym miejscu oraz upewnić się, że wychowankowie dobrze znają zasady postępowania w sytuacji wystąpienia zagrożenia. Należy również organizować „dzień próbny”, podczas którego  będą ćwiczyć działania związane z ewakuacją ludzi z budynku.

·         zapewnienie bezpieczeństwa fizycznego:

a.       zainstalowanie bądź sprawdzenie wydajności i zasięgu obecnego monitoringu;

b.      przeprowadzanie prac remontowych, instalacyjnych i naprawczych w czasie nieobecności dzieci;

c.       zatrudnienie osoby stróżującej bądź przeanalizowanie obecnego zakresu pracy;

d.      zakaz opuszczanie terenu przedszkola podczas trwania zajęć;

e.      zadbanie o dobre, sprzyjające pracy oświetlenie wnętrz przedszkola;

f.        przestrzeganie zasad BHP;

g.       zabezpieczenie i udrożnienie otworów kanalizacyjnych i studzienek;

h.      utrzymanie w sprawności instalacji odprowadzającej wodę i ścieki;

i.         zabezpieczenia wyjścia z przedszkola przed bezpośrednim wyjściem na ulicę;

j.        oczyszczanie przejść na terenie przedszkola ze śniegu i lodu oraz posypywanie piaskiem z solą;

k.       dbanie o to, aby sprzęt  dostosowany był do wymogów ergonomii – stoliki i krzesła dostosowane do potrzeb konkretnego dziecka;

l.         dbanie o czystość i stan techniczny wyposażenia kuchni i stołówki;

m.    zabezpieczenie schodów

n.      wyposażenie pomieszczeń przedszkola w apteczki zawierające środki do udzielania pierwszej pomocy wraz z instrukcjami jej udzielania;

o.      kontrola sprawności i bezpieczeństwa maszyn i urządzeń technicznych;

p.      wywieszenie regulaminów oraz norm zachowania się w salach, szatniach , łazienkach;

q.      dbanie o prawidłowe naświetlenie, natężenie hałasu, wentylacji i ogrzewania w pomieszczeniach przedszkola;

r.        funkcjonowanie higienicznych i bezpiecznych toalet, szatni, stołówek, itp.;

s.       prowadzenie rejestru wypadków, a później analiza ich przyczyn i okoliczności;

·         udostępnienie przepisów, programów, planów, regulaminów oraz zbioru zasad obowiązujących w przedszkolu w dostępnym miejscu;

·         eliminowanie zachowań niepożądanych według koncepcji psychologii pozytywnej – stosowanie nagród, pochwał, wyróżnień, listów do rodziców z podziękowaniami.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Prawidłowe relacje rówieśnicze – trudności w nawiązywaniu kontaktów rówieśniczych

 

 

Prezentowana część Programu Wychowawczo-Profilaktycznego ma na celu wspomóc wychowankom w ich trudnościach w nawiązywania relacji ze swoimi kolegami i koleżankami z grupy. Opisane działania zawierają propozycję działań wspomagających wyznaczony cel – pominięte zostało zagadnienie związane
z przemocą rówieśniczą (informacje na ten temat zostały zawarte we wcześniejszej części tegoż dokumentu pt. „Bezpieczeństwo w społeczności przedszkolnej”.

Przedstawiony poniżej program ma na celu:

  1. Kształtowanie prawidłowych postaw społecznych,
  2. Rozwijanie umiejętności nawiązywania prawidłowych relacji z rówieśnikami,
  3. Przygotowanie dzieci do rozsądnego i samodzielnego życia w społeczeństwie,
  4. Rozwijanie kompetencji wychowawczych nauczycieli i opiekunów wychowanków,
  5. Poszerzanie wiedzy nauczycieli i opiekunów na temat prawidłowego rozwoju i funkcjonowania młodych ludzi oraz istotności nawiązywania
    i utrzymywania poprawnych relacji pomiędzy rówieśnikami,
  6. Prowadzenie działań profilaktycznych utrzymujący satysfakcjonujący poziom zdolności opisany w punktach wcześniejszych.

 

Zadanie Sposób realizacji Odpowiedzialny Termin oraz częstotliwość Odbiorca  
1.       Propagowanie aktywności
i twórczego myślenia wychowanków.2.       Wychowywanie samodzielnych, samodzielnie radzących sobie
dzieci.
– pogadanki,

– praca indywidualna,

– burze mózgów,

– samodzielne wystąpienia,

– dramy, itp.

 

wychowawcy

nauczyciele

cały rok dzieci  
 

Przykłady:

·         organizowanie spotkań z osobami pełniącymi różne funkcje społeczne, posiadającymi różne zawody – dzięki temu dzieci mogą poszerzyć swoje horyzonty i zweryfikować swoje dotychczasowe poglądy,

·         prowadzenie zajęć metodami aktywizującymi dzieci;

·         prowadzenie pogadanek wychowawczych:

o   uczenie, że każdy człowiek jest istotą niepowtarzalną i wartościową,

o   uczenie szacunku do drugiego człowieka,

o   akceptowanie inności,

o   świadomość czym jest niepełnosprawność,

o   zapoznanie wychowanków z zasadami savoir vivre,

o   rozwijanie społecznej odpowiedzialności u dzieci według dewizy „nie pozostawaj obojętny”,

o   budzenie krytycyzmu przy jednoczesnym poszanowaniu wartości innych ludzi, itp.

·         promowanie zdrowego stylu życia – wskazywanie i pokazywanie formy bezpiecznych i zespołowych form spędzania wolnego czasu;

·         dzieci są świadome swoich praw – zapoznanie wychowanków z Konwencją o Prawach Dziecka

 

 

1.       Kształtowanie właściwych relacji między dziećmi2.       Ukazanie poprawnych i społecznie akceptowanych form relacji
w grupie rówieśniczej.3.       Popularyzowanie dobrego zachowania.

4.       Promowanie postaw tolerancyjnych.

 

 

– pogadanki wychowawcze,

– zajęcia aktywizujące,

– warsztaty dla dzieci,

– dramy.

 

wszyscy

nauczyciele

cały rok dzieci
 

Przykłady:

·         podkreślanie wartości zachowań fair play podczas prowadzenia zajęć sportowych;

·         zajęcia prowadzone w formie dramy (przez psychologa bądź specjalnie przygotowanego w tym zakresie nauczyciela. Podczas zajęć dzieci będą mogły lepiej się poznać, odkryć łączące ich podobieństwa oraz przekonać się, że występujące różnice są korzysta dla nich i nie należy się ich obawiać.


1.       Rozwijanie kompetencji wychowawczych nauczycieli
i opiekunów dzieci.
– prelekcje,

– broszury, materiały informacyjne,

– dramy sytuacyjne.

 

psycholog według potrzeb Nauczyciele, wychowawcy, rodzice/
opiekunowie dzieci
 

Przykłady:

·         prowadzenie prelekcji, celem omówienie aktualnych problemów występujących między dziećmi na różnym poziomie – geneza problemu, objawy, skutki, środki zaradcze, profilaktyka poprawnego zachowania;

·         poprawa kompetencji wychowawczych – zwrócenie uwagi jak ważne w procesie wychowawczym jest dawanie dobrego przykładu własnym zachowaniem, które jest spójne z tym czego uczymy swoich podopiecznych (zachowanie dopuszczające podwójne standardy jest niedopuszczalne czyli np. dorośli wychodzą z założenia, że im można zachowywać się w niewłaściwy, nieakceptowany sposób ponieważ są dorosłymi – takie sytuacje są niedopuszczalne i mogą doprowadzić do spadku zaufania dzieci do opiekunów, a w konsekwencji do ich oszukiwania), konsekwencja w słowach i działaniu, umiejętność słuchania problemów podopiecznych, cierpliwość, zrozumienie, docenianie szczerości i otwartości;

·         praca nad poprawą bądź utrzymaniem satysfakcjonującego poziomu zaufaniu dzieci do dorosłych – opiekunowie dowiedzą się jak prowadzić ze swoimi podopiecznymi rozmowę w efektywny sposób oraz jakie zasady powinny obowiązywać obie strony (zajęcia prowadzone przez psychologa bądź przygotowanego w tym temacie pedagoga).